Chapter Title : തന്ത്രലാവണ്യം 6 [കത്തനാർ] [അനന്തം]

നീണ്ടു.

ആദിത്യൻ വെളുത്ത വള പൂർണമായി ഉണർത്തി.

അവരുടെ പോരാട്ടം മറ്റു ഏറ്റുമുട്ടലുകളേക്കാൾ നീണ്ടു.

ലൂപിന്റെ ആക്രമണങ്ങൾ നേരിട്ടുള്ളവയല്ല. വഞ്ചനകൾ. ദിശാമാറ്റങ്ങൾ. ആദിത്യന്റെ പ്രതികരണം വായിച്ചശേഷം അടുത്തപ്രഹരം.

ആദ്യചുറ്റിൽ ആരും മുന്നേറ്റം നേടിയില്ല.

രണ്ടാമത്തേതിൽ ലൂപിന്റെ നഖങ്ങൾ ആദിത്യന്റെ വശത്ത് പതിച്ചു.

ഷർട്ട് കീറി.

ചർമ്മത്തിൽനിന്നു രക്തം.

വെളുത്ത വള മുറിവ് അടച്ചു.

മൂന്നാമത്തേതിൽ ആദിത്യൻ അവന്റെ വലതുകൈ നിശ്ചലമാക്കി.

ലൂപിൻ ഇടതുകൈകൊണ്ട് തുടർന്നു.

ആദിത്യൻ കറുത്ത വള ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ ഉദ്ദേശ്യത്തിന്റെ പുറംതലം വായിച്ചു.

ഒരു നിമിഷത്തിനു മുൻപ് ആക്രമണം എവിടേക്കാണെന്നു മനസ്സിലായി.

ഇടത്.

താഴെ.

മുട്ടിന്റെ വശം.

ആദിത്യൻ ആക്രമണം വരുന്നതിനു മുൻപ് മാറി. ലൂപിന്റെ തോൾ പിടിച്ച് താഴേക്കമർത്തി.

വെളുത്ത വള പേശികളെ തടഞ്ഞു.

കറുത്ത വള ബോധത്തെ ഉറക്കത്തിലേക്കു തള്ളി.

അവൻ അവസാനമായി ചോദിച്ചു:

“നിനക്കു ജയിക്കാനാകുമെന്നു കരുതുന്നുണ്ടോ?”

ആദിത്യൻ മറുപടി നൽകി:

“ജയിക്കാൻ വന്നതല്ല. തിരികെ പോകാനാണ്.”

ലൂപിന്റെ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.

എട്ടാമൻ.

തെക്കേടത്ത് ഇല്ലത്തിന്റെ പുറംവളയം നിശ്ശബ്ദമായി.

എട്ടുപേരും ജീവനോടെയുണ്ട്.

പക്ഷേ മണിക്കൂറുകളോളം എഴുന്നേൽക്കില്ല.

ആദിത്യൻ അവരെ ഓരോരുത്തരെയും മഴയോ മൃഗങ്ങളോ ബാധിക്കാത്ത മറവിടങ്ങളിലേക്കു മാറ്റി. ആയുധങ്ങൾ വേർതിരിച്ചു. കൈകൾ ബന്ധിച്ചില്ല. വെളുത്ത വളയുടെ ശരീരനിർദേശം തന്നെ മതിയായിരുന്നു.

ഈ സമയം ആരും മരിച്ചില്ല.

എങ്കിലും അകത്തേക്കുള്ള അടുത്തചുവട് അതിനേക്കാൾ ഇരുണ്ടതായിരിക്കും.

മാധവന്റെ മകന്റെ മനസ്സ് കണ്ടെത്താൻ ആദിത്യന് അധികസമയം വേണ്ടിവന്നില്ല.

കിഴക്കുഭാഗത്തെ മുകളിലത്തെ മുറിയിൽ.

കളിപ്പാട്ടവാഹനങ്ങളുമായി കളിക്കുന്നു.

അരികിലെ കിടക്കയിൽ സഹോദരി ഉറങ്ങുന്നു.

അവന്റെ മനസ്സിൽ ലളിതമായ ദൃശ്യങ്ങൾ.

അച്ഛൻ കൊണ്ടുവന്ന കളിപ്പാട്ടം.

നാളെ പോകാനുള്ള സ്കൂൾ.