Chapter Title : തേജാത്മികം 7 [Nishinoya]

പറഞ്ഞ് ഇരുപത്തിനാൽ മണിക്കൂറും വാലിൽ തൂങ്ങി നടന്ന ചെക്കനാ. അവസാനം ആശാൻ തന്നെ അടിച്ചു പുറത്താക്കി..." കൈക്കാരന്റെ കുത്തി കുത്തിയുള്ള പറച്ചിൽ കേട്ട് തുറന്ന പൊതി അതുപോലെ മടക്കി തേജസ്‌ അവിടെന്ന് എഴുനേറ്റു.

"...നീ എന്താ കഴിക്കാൻ വരാത്തെ..." വണ്ടിയിൽ പുട്ടിയിടുന്ന കിച്ചുവിന്റെ പിന്നിൽ വന്ന് നിന്ന് തേജസ്‌ ചോദിച്ചു.

"... പണി തീർന്നിട്ടില്ല. തീരുമ്പോൾ കഴിച്ചോളാം..." തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ കിച്ചു തന്റെ പണിയിൽ മുഴുകി.

"... പണിയൊക്കെ കഴിച്ചിട്ട് ചെയ്യാം. വാ എഴുന്നേൽക്ക്..." തേജസ്‌ അവനെ നിർബന്ധിച്ചെങ്കിലും അവൻ എഴുനേൽക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല.

"... ഞാൻ നിന്നെ തല്ലിയതിനുള്ള ദേഷ്യം ആണോ..." തേജസിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും പുട്ടി ഇട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന കിച്ചുവിന്റെ കൈകൾ സ്റ്റക്ക് ആയി.

"... എന്നോട് ക്ഷമിക്കട അന്നേരത്തെ ദേഷ്യത്തിന്റെ പുറത്ത് സംഭവിച്ചു പോയതാ 🥺..." കിച്ചു പെട്ടെന്ന് ചാടി എഴുനേറ്റ് തേജസിനെ നോക്കി.

"... ആശാൻ എന്തിനാ എന്നോട് സോറി പറയുന്നേ. ഞാൻ ഒരു മണ്ടൻ അന്നേരം ആശാന്റെ മൂഡ് മനസ്സിലാക്കി പെരുമാറാത്ത ഞാൻ അല്ലെ മാപ്പ് ചോദിക്കേണ്ടത്..." തേജസ് അമ്പരപ്പോടെ കിച്ചുവിനെ നോക്കി. എല്ലാ തെറ്റും തന്റെയാ എന്നിട്ടും അവൻ എന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.

ഇപ്പോഴും അവന്റെ കവിളിൽ തേജസിന്റെ വിരൽപാട് കല്ലിച്ചു കിടപ്പുണ്ട്. തേജസ്‌ അവിടെ ഒന്ന് തൊട്ടതും കിച്ചു വേദനയിൽ എരുവ് വലിച്ചു.

"... എനിക്ക് ഒരു തല്ലിന്റെ കുറവ് ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇപ്പൊ അതങ്ങ് മാറിയെന്നു കരുതിയാൽ മതി..." ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട് കിച്ചു പറഞ്ഞു. അത് തേജസിനെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു. തേജസ്‌ കിച്ചുവിനെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരഞ്ഞു.

"...അയ്യേ...ആശാൻ വന്നേ എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് ഉണ്ട്. നമുക്ക് വല്ലതും കഴിക്കാം..." തേജസ്‌ കരയുവാണെന്ന് മനസ്സിലായതും വിഷയം മാറ്റാനായി കിച്ചു ശ്രമിച്ചു.

രണ്ടുപേരും കൈയൊക്ക കഴുകി വന്നപ്പോ ബാക്കിയെല്ലാരും കഴിച്ചു കഴിയാറായിരുന്നു. മാമൻ ആണെങ്കിൽ പൊതിയും തുറന്ന് അതിൽ കിണ്ടി കിണ്ടി ഇരിക്കുന്നത് അല്ലാതെ ഒരു വറ്റ് പോലും കഴിച്ചിട്ടില്ല. മാമന്റെ കൈക്കാരൻ ആണെങ്കിൽ കിട്ടിയ അവസരം മുതലെടുത്ത് കിച്ചുവിനെയും തേജസിനെയും നല്ലപോലെ കളിയാക്കുന്നുണ്ട്.

"... ഇവിടെ ആരോ ഞാനും ആശാനും അടിച്ചു പിരിഞ്ഞതിന്റെ