Chapter Title : തൊണ്ണൂറുകളിലെ യൗവ്വനം [Joel]

താങ്ങാനാകാതെ മുഖം തിരിച്ചു ഡെയ്‌സി ജെയ്‌സന്റെ കൈകള്‍ അവളുടെ കൈളിലെടുത്തു അവനോടു ചോദിച്ചു '' എന്തിനാ സോറി പറഞ്ഞത് ' '' ബസ്സില്‍ വച്ച് ......'' ''ഉം എല്ലാ കുരുത്തക്കേടുകളും ഉണ്ട് എന്റെ മോന് ... ഇതൊക്കെ നീ എവിടെ നിന്നു പഠിച്ചു.... അതു സ്വന്തം അമ്മയുടെ അടുത്ത് '' ഡെയ്‌സി അകലേക്കു നോക്കി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി ജെയ്‌സന്‍ മമ്മിയെ അഭിമുഖീകരിക്കാനാകാതെ കുറ്റബോധം കൊണ്ടു ഒന്നും പറയാനാകാതെ തലകുനിച്ചിരുന്നു. ''നന്നായി ജാക്കി വെക്കാനറിയാലെ '' ഒരു മന്ദഹാസം ചുണ്ടുകളിലൊതുക്കി ഡെയ്‌സി പതുക്കെ പറഞ്ഞു '' എന്താ പറഞ്ഞേ'' ഡെയ്‌സി പറഞ്ഞതു പതുക്കെ ആയതിനാലും മമ്മി പറഞ്ഞതു എന്താണെന്നു വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകാത്തതിനാലും ജെയ്‌സന്‍ മമ്മിയുടെ മുഖത്തുനോക്കി '' നന്നായി ജാക്കി വെക്കാനറിയാല്ലെ..ന്ന് '' വീണ്ടും മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ടു ചുറ്റും നോക്കി കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തില്‍ അവള്‍ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു കൊണ്ടു ഡെയ്‌സി അതു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു കാര്‍മേഘം പെയ്തതൊഴിഞ്ഞ അനുഭൂതിയായിരുന്നു ജെയ്‌സന്റെ മനസ്സില്‍ '' ബസ്സില്‍ തിരക്കായ കാരണമല്ലേ?'' ജെയ്‌സന്‍ പറഞ്ഞു '' ഉം തിരക്ക് തിരക്ക് ..... എന്റെ ചന്തി കുത്തിപൊളിച്ചേനേ നീ '' രണ്ടുപേരും പരസ്പരം പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. ജെയസ്‌ന്റെയും ഡെയ്‌സിയുടേയും മനസ്സിന്റെ ഭാരം ലഘൂകരിച്ചു ആ ചിരി. ''നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു'' ജെയ്‌സന്‍ പറഞ്ഞു '' എന്ത് '' ഡെയ്‌സി ചോദിച്ചു അവന്‍ പറയാന്‍ മടിച്ചപ്പോള്‍ ഡെയ്‌സി വീണ്ടും ചോദിച്ചു '' എന്തു നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നുന്ന് ..'' ജെയ്‌സന്‍ വീണ്ടും പറയാന്‍ മടിച്ചു നിന്നു.. '' പറ ..പറഞ്ഞോ...ചെയ്യാന്‍ മടിയില്ലാത്ത ആള്‍ക്ക് പറയാന്‍ എന്തിനാ മടി'' ഡെയ്‌സി പയ്യനെ നിര്‍ബന്ധിച്ചു '' മമ്മിയെ.... അങ്ങിനെ ചെയ്യാന്‍ '' '' എങ്ങിനെ ചെയ്യാന്‍ '' ഡെയ്‌സി കുത്തി കുത്തി ചോദിച്ചു

''മമ്മിയെ ..മമ്മിയെ ജാക്കി വക്കാന്‍ '' ജെയ്‌സന്‍ മടിച്ചുമടിച്ചു പറഞ്ഞു രണ്ടുപേരും വീണ്ടും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു '' ഉം നീ ആളു കൊള്ളാം .. നിങ്ങള്‍ പയ്യന്മാരെല്ലാം ഇപ്പോള്‍ ഇങ്ങനെയാണോ.... അമ്മയും പെങ്ങളും ഒന്നും ഇല്ലാല്ലേ?'' ഡെയ്‌സി ചോദിച്ചു. ജെയ്‌സന്‍ വീണ്ടും ഒന്നു പറയാനാകാതെ മൗനം പാലിച്ചു സോറി മോനെ... നിന്നെ മാത്രം