Chapter Title : തൊണ്ണൂറുകളിലെ യൗവ്വനം [Joel]

എന്തിനാ കുറ്റം പറയുന്നേ... നീ ചെറിയ കുട്ടി.... തിരിച്ചറിവില്ലാതെ ഈ പ്രായത്തില്‍ പല കുസൃതികളും കാണിക്കും... ഇത്രയും ഇരുത്തം വന്ന എനിക്ക് നിന്നെ തടയാന്‍ പറ്റിയില്ലല്ലോ... അതാ മമ്മിടെ വിഷമം...'' ''' എന്തിനാ സോറി മമ്മി .. ആ തിരക്കില്‍ പറ്റി പോയതല്ലേ?.. എന്റെ കുറ്റമല്ലേ ..എനിക്ക് എന്തോ ആ സമയത്ത് അങ്ങിനെ ഒക്കെ തോന്നി''' അവന്‍ മമ്മിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു '' ഉം ശരി ശരി.. കഴിഞ്ഞതു കഴിഞ്ഞു നിങ്ങള്‍ക്കൊന്നും ചെയ്യുന്ന തെറ്റിന്റെ ഗൗരവമറിയില്ല.... പോയി കുമ്പസാരിച്ചോ പറ്റിയ തെറ്റിനു പ്രായ്ചിത്തമായി...എനിക്കു അതേ പറയാനുള്ളു'' ഡെയ്‌സി പറഞ്ഞു നിര്‍ത്തി ജെയ്‌സന്‍ ഒന്നും പറയാനില്ലാതെ അകലേക്കു നോക്കിയിരുന്നു. ''എന്തായാലും..വാ പോകാം.. ബസ്സു വരാറായെന്നു തോന്നുന്നു '' ഡെയ്‌സി ബഞ്ചില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റു കൊണ്ടു പറഞ്ഞു '' തിരിച്ചുപോകുന്ന ബസ്സിലും നല്ല തിരക്കുണ്ടായാല്‍ മതിയായിരുന്നു.'' മമ്മിയെ ചൊടിപ്പിക്കാന്‍ ജെയ്‌സന്‍ തമാശപോലെ പറഞ്ഞു. '' ഇനിയും നിനക്ക് മതിയായില്ലാല്ലേ...ശരിക്കുള്ള മനസ്സിലിരിപ്പു പുറത്തുവന്നില്ലേ ഇപ്പോള്‍'' അവന്റെ ഉളളിലിരിപ്പു പുറത്തു വന്നപ്പോള്‍ ചിരിച്ചുകൊണ്ടു അവനെ തല്ലാനോങ്ങി അവന്റെ തുടയില്‍ 6-7 തവണ തമാശയായി ഇടിച്ചുകൊണ്ടു ഡെയ്‌സി പറഞ്ഞു '' നിനക്കു ഞാനൊരു നല്ല പേരിട്ടിട്ടുണ്ടു ... ജാക്കി ജെയ്‌സന്‍'' ഡെയ്‌സി അവനെ കളിയാക്കികൊണ്ടു പറഞ്ഞു ''ഞാനും മമ്മിക്കൊരു പേരു കണ്ടെത്തിയിട്ടുണ്ട് .. കേള്‍ക്കണോ'' ജെയ്‌സന്‍ ചോദിച്ചു '' വേണ്ട... എനിക്കു കേള്‍ക്കണ്ട നിന്റെ ദുഷ്ടമനസ്സില്‍ എന്തു പേരാണ് വരാ എന്നെനിക്കറിയാം '' ഡെയ്‌സി പറഞ്ഞു '' ജാക്കി ജെയ്‌സന്‍... നിനക്കു ആ പേര് നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട് മൈക്കിള്‍ ജാക്‌സന്‍ എന്നൊക്കെ പറയുന്നപോലെ'' ഡെയ്‌സി അവനെ ചൊടിപ്പിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു '' കുണ്ടി ഡെയ്‌സി എന്നു പറയുന്നത്ര ചേരില്ല '' വീണ്ടും വീണ്ടും ചൊടിപ്പിച്ചപ്പോള്‍ തിരിച്ചു ജെയ്‌സന്‍ മമ്മിയെ കളിയാക്കികൊണ്ടു പറഞ്ഞു. ഡെയ്‌സി അവനെ തല്ലാനോടിച്ചു. തിരിച്ചുള്ള ബസ്സ് യാത്ര യുവമിഥുനങ്ങളെ പോലെയായിരുന്നു അവര്‍ നടത്തിയത്.തിരിച്ചു പോകുമ്പോള്‍ ബസ്സ് കാലി ആയിരുന്നു ഇരിക്കാന്‍ അവര്‍ക്ക് സീറ്റ് കിട്ടിയിരുന്നു.

'' ബസ്സില്‍ തിരക്കില്ലല്ലോ ..ജാക്കി ജെയ്‌സന്റെ പ്ലാന്‍ എല്ലാം തെറ്റിയല്ലോ '' ബസ്സ് നീങ്ങി തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ ഡെയ്‌സി കുസൃതിയോടെ അവനെ കളിയാക്കി