യുകെ ഡയറിസ് 3 [AJ Blake]

കാണിക്കാനായി ഒരു ചിരി ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തങ്കിലും അത് എന്നിൽ വർക്കൗട്ട് ആയില്ല എന്ന് അവൾക്ക് എൻറെ നോട്ടത്തിൽ നിന്ന് മനസ്സിലായി.

ഡോർ തുറന്നിട്ട് അവൾ നേരെ പോയി അവളുടെ കട്ടിലിൽ ഇരുന്നു.

ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളുടെ അടുത്ത് പോയിരുന്നു. കുറച്ചുനേരം ഞങ്ങളുടെ മൗനം തുടർന്നു. ഇനിയും മൗനത്തിൽ ഇരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല എന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ഞാൻ അവളോട് എന്ത് പറ്റിയാണ് ചോദിച്ചു.

അനു; ഒന്നുമില്ലടാ. ഞാൻ ജസ്റ്റ് ഓക്കേ അല്ല അത്രതന്നെ.

ഞാൻ: അതെനിക്ക് മനസ്സിലായി അതാ എന്താണെന്ന് ചോദിച്ചത്.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഞാൻ: ഞാൻ നിന്നെ എൻറെ വളരെ വേണ്ടപ്പെട്ട ഒരു സുഹൃത്തായിട്ടാണ് കാണുന്നത് നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയണമെങ്കിൽ എന്നോട് ഏത് സമയം വേണമെങ്കിലും മടിക്കാതെ പറയാം. പറയാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണെങ്കിൽ നിനക്ക് ആരോടാണ് സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നുന്നു അവരോട് പോയി സംസാരിക്കാ.

ഇങ്ങനെ ഉറങ്ങാതെ സ്വന്തം ശരീരം മനസ്സും മറന്ന് ജീവിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ല. നമ്മളൊക്കെ ആ ഫ്ലൈറ്റ് കയറി ഇവിടെ എത്തുമ്പോൾ നമ്മുടെ മുന്നിൽ എന്തൊക്കെ കടമ്പകൾ കടക്കേണ്ടത് ഉണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയിട്ടാണ് നമ്മൾ വന്നത്. അതിന് നമ്മൾക്ക് ആദ്യം വേണ്ടത് മനസ്സിന്റെ സമാധാനമാണ്. അതില്ലെങ്കിൽ പിന്നെ നമ്മൾ നമ്മൾ അല്ലാതെ ആവും. അതുകൊണ്ട് നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും പറയാനുണ്ടെങ്കിൽ എന്നോട് പറയാം.

എന്നെ ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു എൻറെ നെഞ്ചിൽ മുഖം വെച്ച് കരയാൻ തുടങ്ങി. ഞാൻ അവളോട് ഒന്നും പറയാൻ പോയില്ല കരയാൻ ഉള്ളത് കരഞ്ഞു തീർക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി. അല്ലെങ്കിലും ഒരു മനുഷ്യൻ നോർമൽ അല്ലാതിരിക്കുമ്പോൾ കൂടുതൽ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നതിലും നല്ലത് അവരുടെ മനസ്സിലെ വിഷമങ്ങൾ അവർക്ക് പുറത്താക്കാൻ കഴിയുന്ന ഏതെങ്കിലും വഴി നമ്മൾ അവരെ സഹായിക്കുക എന്ന് മാത്രമാണ്. അനുവിന്റെ കണ്ണീര് കൊണ്ട് എന്റെ ടീഷർട്ട് സത്യം പറഞ്ഞാൽ നനഞ്ഞു കൊവ്ന്നിരുന്നു. ആദ്യമൊക്കെ ശബ്ദമില്ലാതെ കരഞ്ഞെങ്കിലും പതിയെ പതിയെ അത് എങ്ങലടിയായി മാറി. ഞാൻ അവളെ ചേർത്തു പിടിച്ചു. അവൾ പതിയെ പതിയെ സമാധാനമായി മാറുന്നത് എനിക്ക് അറിയാൻ പറ്റി.

“ എനിക്ക്.... എനിക്ക് വയ്യടാ... ഞാൻ..... അത്രയ്ക്ക് ഞാൻ അത്രയ്ക്ക് സഹികെട്ടാണ് ഇരിക്കുന്നത്.... എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് പോലും അറിയില്ല...”

അവൾ ഏങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു...

നിനക്കെന്താ പറ്റിയത് നീ പറ.. ഞാൻ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റിക്കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖത്ത് നോക്കി ചോദിച്ചു...

അനു; നിനക്കറിയാമല്ലോ ഞാനും രാഹുലും ആയിട്ടുള്ള റിലേഷൻഷിപ്പ്.

ഞാൻ: അതെ അറിയാം അതിനിപ്പോ എന്ത് പറ്റി.

അനു: അഞ്ചുവർഷംകൊണ്ട് ഞാൻ സഹിക്കുവാ... ഇത്രകാലമായിട്ടും അവൻറെ ഉള്ളിലെ സംശയ രോഗം മാറിയിട്ടില്ല. ആദ്യമൊക്കെ അവന്റെ തന്നെ കൂട്ടുകാരെ അവന് സംശയമായിരുന്നു എന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ. അന്നൊന്നും അതൊരു വലിയ പ്രശ്നമായി ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. പൊസസീവ്