Chapter Title : ഉണ്ട ചോറിനുള്ള നന്ദി 2 [Ahmed]

വേണ്ട ത്രേസ്യാമ്മച്ചി ഇനി എനിക്ക് അവളെ കാണണ്ട അവനുതന്നെ ആണോ എന്നറിയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു ഇപ്പോ അറിഞ്ഞു ഇനി ഞാൻ പോവാ അവൻ തിരിച്ചു നടന്നു അമ്മച്ചി പിറകെയും തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു അമ്മച്ചി പറഞ്ഞു നിന്റെ അപ്പച്ചൻ ഇപ്പോൾ മാറിയില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് ഞാൻ ഇങ്ങനെ ഓരോന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ ആണ് ചിന്ധിക്കാറു അവന്റെ കയ്യോ കാലോ ഇപ്പോൾ അങ്ങേര് എടുത്തിട്ടുണ്ടാവും അപ്പച്ചൻ മാത്രമല്ല ഞാനും ഒറ്റയ്ക്ക് നിന്നു തള്ളിയിട്ടുണ്ട് 5/6പേരെ എന്തോ കുറച്ചു പൊടിപ്പയ്യന്മാരെ തല്ലിയതിനാണോടാ ഈ പറയുന്നേ എന്റെ അപ്പൻ ഇറക്കിയ ഒന്നാന്തരം പാണ്ടികളെയാ നിന്റെ അപ്പൻ ഒറ്റക്കുനിന്നു തല്ലിയത് അതും 12പേരെ അലൻഡ് നിന്നെ പോലെ പിള്ളേരെ തല്ലിയതല്ല ഫർഷാദ് മൗനമായി ഇരുന്നു അവള് പാവാട നല്ല കുട്ടിയ എവള് പാവാണെന്നു എടാ നീ ഇപ്പോ കാണാൻ പോയില്ലേ ആരിഫ പണ്ടത്തെ നിന്നെപ്പോലെ ആയിരുന്നു ആരും ഇല്ല പാവത്തിന് ഞാൻ അവളെപോലെ അഴിഞ്ഞാടി നടക്കുകയല്ലായിരുന്നു അവള് എന്തു അഴിഞ്ഞാടി നടന്നെന്നാട നിയി പറയുന്നേ പിന്നെ ആരോരും ഇല്ലാത്ത ഒരു പാവം പെണ്ണ് പിന്നെ എന്നാ ചെയ്യാൻ ആണ് അവളെ സ്നേഹം കാണിച്ചു ഒരുത്തൻ ചതിച്ചപ്പോ അവൾ എന്നാ ചെയ്യണമായിരുന്നു പോയി ചാവാണോ അവൾ ഒരനഴിഞ്ഞാട്ടക്കാരി ആയിരുന്നെങ്കിൽ ആ കുഞ്ഞിനേയും കൊന്നു വേറെ ഒരുത്തനെ തേടി പോയേനെ പക്ഷെ ഇപ്പോ കണ്ടോ അവൾ ജീവിക്കുന്നത് തന്നെ ആ കുഞ്ഞിനെ വേണ്ടിയാ അതാ അമ്മ അവളാടാ പെണ്ണ് ആ വാക്കുകൾ അവനെ കുത്തി നോവിച്ചു സോറി അമ്മച്ചി ഞാൻ അത്രയും ഒന്നും ചിന്തിച്ചില്ല പോട്ടെടാ അതു സാരമില്ല (പക്ഷെ അമ്മച്ചി പലതും മനസ്സിൽ കരുതിയിരുന്നു) അവർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വീട്ടിൽ എത്തിച്ചേർന്നു അപ്പച്ചൻ മുറ്റത്തു തന്നെ ഉണ്ട് അവൻ അമ്മച്ചിയെ ഇറക്കി കാർ ഷെഡ്‌ഡിൽ കയറ്റി പാർക്ക്‌ ചെയ്തു വന്നു അപ്പച്ചൻ ഉള്ളിലേക്ക് കയറിപ്പോകുന്നത് കണ്ടു അവൻ പുറത്തു അപ്പച്ചൻ ഇരുന്നിടത്തു തന്നെ ഇരുന്നു അവൻ പുറത്തിരുന്നു ആലോചിച്ചു ആബിദ് തനിക്ക് അണിയനെപോലെ ആയിരുന്നു അല്ല അനിയൻ തന്നെ ആയിരുന്നു അങ്ങനെ നോക്കിയാൽ ആ കുഞ്ഞു തന്റെ അനിയന്റെ