Chapter Title : ഉണ്ടകണ്ണി [കിരൺ കുമാർ]

ഒക്കെ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കിട്ട് പോയാൽ മതി" അവൾ പറഞ്ഞു
ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി എന്ത് ചെയ്യണം ന്ന് അറിയാതെ നിന്നു

"പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ " അവൾ പിന്നെയും അലറി .
ചുറ്റും ഉള്ളവർ ഏതൊക്കെയോ പറഞ്ഞു കുശു കുശുക്കുകയാണ് .

"കേട്ടു"
ഞാൻ അതും പറഞ്ഞു കലവറ യിൽ പോയി ഒരു ബക്കറ്റിൽ വെള്ളവും തുടക്കാൻ ഉള്ള തുണിയും ആയി വന്നു കറി താഴെ ന്ന് തുടച്ചെടുക്കാൻ തുടങ്ങി കണ്ണിൽ നിന്ന് കണ്ണീർ വരുന്നുണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്യാത്ത കുറ്റമാണ് അവളാണ് മേലെ നോക്കി നടന്നു വന്നു എന്റെ മേത്ത് ഇടിച്ചത് ന്നിട്ട് ഞാൻ ഇപോ ഇത്രേം പേരുടെ മുന്നിൽ നാണം കെട്ട് തുടക്കുന്നു... നല്ല ദേഷ്യം വന്നു എങ്കിലും എന്റെ ഉപബോധ മനസ് എന്നോട് പറയുന്നുണ്ട് അവരൊക്കെ വലിയ വലിയ ആളുകൾ ആണ്. നമ്മൾ മര്യാദക്ക് നിൽക്കുക ജോലി ചെയ്യുക പോകുക. കവിൾ മുഴുവന് കണ്ണീരുമായി അത് മുഴുവൻ തുടച്ചു മാറ്റിയ ഞാൻ ഡ്രസ് പോലും മാറാതെ മതിലിൻ സൈഡിൽ വച്ചിരുന്ന എന്റെ സൈക്കിൾ നു അടുത്തേക്ക് ഓടുകയായിരുന്നു .രാജൻ ചേട്ടൻ പുറകിൽ എന്തോ പറയുന്നുണ്ട് ഞാൻകേൾക്കാൻ നിൽക്കാതെ സൈക്കിൾ ചവിട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോന്നു..
വീട്ടിൽ ചെന്ന് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ അമ്മയുടെ വക എന്താ പറ്റിയെ നീ എന്തിനാ കരഞ്ഞെ മുതലായ ചോദ്യങ്ങൾ ആയി.. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കട്ടിലിൽ കിടന്നു ഇപ്പോഴും അപമാനിതനായ സങ്കടം കൊണ്ട് കണ്ണ് നറഞ്ഞ് വരുവാണ് പെട്ടെന്ന് 'അമ്മ തലയിൽ തടവി ഞാൻ നോക്കുമ്പോ ഒരു ചിരിയോടെ ന്റെ അരികിൽ 'അമ്മ ഇരിക്കുവാ
"എന്തേ"
"നീ എന്താ കരഞ്ഞെ?"
"ഒന്നുമില്ല"
"പിന്നെ ഒന്നും ഇല്ല രാജൻ വിളിച്ചിരുന്നു എല്ലാം ഞാൻ അറിഞ്ഞു പോട്ടെ ടാ അവരൊക്കെ വലിയ ആളുകൾ ആണ് നമുക്ക് ഇതൊകെ യെ വിധിച്ചിട്ടുള്ളു നീ കോളേജിൽ പോയ് പഠിച്ചു വലിയ നിലയിൽ എത്തണം ന്നിട്ട് നമുക്ക് നിവർന്ന് നിൽക്കണം ഈ ഷെഡ് ഒക്കെ മാറി ഒരു അടച്ചുറപ്പുള്ള വീടൊക്കെ വച്ചു നിനക്ക് ഒരു കല്യാണം ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു എല്ലാം