Chapter Title : ഉഷ്ണനൃത്തം [സ്മിത]

നക്ഷത്രങ്ങൾ അവളുടെ നോട്ടത്തിൽ പ്രഭയായി കിടന്ന് അവനെ നോക്കി.

"ഷബ്നം നിന്നെ സ്നേഹിച്ചില്ലേ ഇന്ന്?"

കാവ്യാത്മകമായി അവൾ ചോദിച്ചു.

സമീർ ഉത്തരം പറഞ്ഞില്ല.

"നീ സങ്കടപ്പെടരുത്...സങ്കടപ്പെട്ടാൽ ഞാൻ കരയും...അത്കൊണ്ടാണ് ചോദിക്കുന്നെ...ഷബ്നം നിന്നെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നെകിൽ നീ സ്വയം സ്നേഹിക്കുമായിരുന്നില്ലല്ലോ..."

സമീറിന്റെ മുഖം താഴ്ന്നു.

"മോനേ..."

ചൂടുള്ള സ്വരത്തിൽ, മന്ത്രിക്കുന്നത് പോലെ അവൾ അവനെ വിളിച്ചു. അവൾ അവന്റെ താടി പിടിച്ചുയർത്തി.

"വിഷമമായോ..നീ സ്വയം സ്നേഹിക്കുന്നത് ഞാൻ നോക്കി നിന്നു എന്നറിഞ്ഞിട്ട്...?"

സമീർ പിന്നെയും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

"അത് അത്രയ്ക്കും ,....സുന്ദരം ..കാണാൻ സുന്ദരമായത് കൊണ്ടാണ് ഞാൻ..."

അതാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്.

എന്നാൽ സോണിയ പറയാതെ പറഞ്ഞത്:

നീ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ നിന്റെ തീരത്ത് ഏകാന്തമായ ഒരു ഞാവൽ മരമായി നിന്ന് നിന്റെ ഒഴുകുന്നവായിൽ ഞാനെന്നും കറുകറുത്ത പഴങ്ങളിട്ടു തരുമായിരുന്നു.

നീ എന്നെ വിളിച്ചിരുന്നെകിൽ നിന്റെ വജ്രപൗരുഷം തിളങ്ങുന്ന പവിഴപ്പുറ്റുകൾക്കിടയിൽ ഞാനൊരു സ്വർണ്ണ മത്സ്യമാകുമായിരുന്നു.....

"ഷബ്നം ...പറഞ്ഞു...ഞാൻ ആദ്യം അവളുടെ മതത്തിൽചേരണം...വേദം പഠിക്കണം..എന്നിട്ട് ...എന്നിട്ട് മാത്രമേ..."

സോണിയ ദേഷ്യത്തോടെ സമീറിനെ നോക്കി.

"എന്നിട്ട്? എന്നിട്ട് നീയെന്ത് പറഞ്ഞു..."

"വേദവും മതവും പഠിക്കാം...അതിൽ തെറ്റില്ല...പക്ഷെ അത്‌ നിന്നെ കിട്ടാനോ നിന്റെ ശരീരം ആസ്വദിക്കാനോ വേണ്ടി ചെയ്യാൻ പറ്റില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു..."

സോണിയ പുഞ്ചിരിയോടെ വീണ്ടും അവന്റെ തോളിൽ കയ്യമർത്തി.

"എന്നിട്ട്?"

"എന്നിട്ട് ഇനിയൊരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടരുത് എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാനവളെ പറഞ്ഞു വിട്ടു..."

"അതാണോ ..അതാണോ നീ ..തനിയെ..."

അവൻ വിഷമത്തോടെ തലകുലുക്കി.

സോണിയ മുഖമുയർത്തി.

അവന്റെ കഴുത്തിൽ കൈ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ മുഖം തന്റെ മുഖത്തോടടുപ്പിച്ചു.

"സ് ..സ് സോണി..." അവന്റെ അധരം വിറച്ചു.

അവന്റെ ഉച്ചാരണത്തെ വിലക്കിക്കൊണ്ട് അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ അവന്റെ അധരത്തിലമർന്നു.

"എന്താടാ എന്നെ ഇഷ്ടമല്ലേ?"

അവൻ ദുർബലമായി വിസമ്മതിക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു.

"ഇഷ്ടമാണ് ..ഒത്തിരി...പക് .പക്ഷെ...മമ്മി ...നീയെന്റെ പെങ്ങൾ..."

"മമ്മി ഇപ്പോൾ എന്റെ ആരും കൂടിയാണ് എന്ന് ഞാൻ പിന്നെ പറയാം..."

സമീർ ഒന്നും മനസ്സിലാകാതെ അവളെ നോക്കി.

"വാടാ..."

അവന്റെ കൈയ്ക്ക് പിടിച്ച് സോണിയ അകത്തേക്ക് കയറി.

അകത്ത് കയറിയതും അവൾ അവനെ ആലിംഗനം ചെയ്തു.