Chapter Title : വാൽസല്യം [പഴഞ്ചൻ]

സരസ്വതി അവൻെ കവിളിനോട് മുഖം അടുപ്പിച്ചു ചുണ്ടമർത്തി കവിളിൽ ചുമ്പിച്ചു...

അവളുടെ നീളമുള്ള ചുവന്ന നാവ് പുറത്തേക്ക് വന്ന് അവൻെറ കവിളിൽ പറ്റിയിരുന്ന പായസത്തിൻെറ അവശിഷ്ടങ്ങൾ നക്കി വൃത്തിയാക്കി...

കണ്ണന് തൻെറ ദേഹത്തൂടെ ഒരു ഷോക്ക് പോകുന്ന പോലെ തോന്നി...

അവൻ സരസ്വതിയെ വിടർന്ന കണ്ണുകളോടെ നോക്കി...

“ വിഷമം മാറിയോ എൻെറ കണ്ണന്... “ അവൾ ബാക്കി തൻെറ വിരലുകളിലുണ്ടായിരുന്ന പായസം വായിലേക്കെടുത്ത് ഉൂമ്പുന്നത് പോലെ കാണിച്ച് അവനോട് ചോദിച്ചു...

അതു കണ്ടപ്പോൾ അവൻെറ മുണ്ടിനടിയിൽ അനക്കമുണ്ടായി...

ഇതൊക്കെ കണ്ട് കേശവൻ സന്തോഷിച്ചു... അയാൾ എഴുന്നേറ്റ് കൈ കഴുകി...

സരസ്വതി തന്നെയാണ് കണ്ണനെ കൈ കഴുകിച്ചത്...

സരസ്വതി കേശവൻെറ അടുത്ത് ചെന്ന് രഹസ്യം പോലെ പറഞ്ഞു...

“ ഏട്ടാ... ഞാനിവനേയും കൂട്ടി മുകളിലെ മുറിയിലേക്ക് പോവ്വാ... എനിക്ക് ഇവൻെറ കാര്യങ്ങളൊക്കെ അറിയാൻ ഒരാഗ്രഹം... ഏട്ടൻ വേണമെങ്കിലൊന്ന് മയങ്ങിക്കോ... “ മുഖം തുടച്ചു കഴിഞ്ഞ തോർത്ത് സരസ്വതി കേശവന് നൽകി...

“ സരസ്വതീ അവനെ വിഷമിപ്പിക്കുന്ന ഒന്നും നീ ചോദിക്കരുതേ... പാവം പയ്യനാണ് അവൻ... നമുക്ക് കിട്ടിയ നിധി... മനസ്സിലായല്ലോ... “ കേശവൻെറ കണ്ണുകൾ സജലമായി...

“ അതെല്ലാം എനിക്കറിഞ്ഞൂടേ ഏട്ടാ... അവനെൻെറ കണ്ണനല്ലേ... ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം... “ അവൾ അയാളുടെ തോളിൽ തട്ടി സമാധാനിപ്പിച്ചു... കൃഷ്ണനെ ഒന്ന് നോക്കി നിശ്വസിച്ച് കേശവൻ താഴത്തെ അവരുടെ മുറിയിലേക്ക് കിടക്കാനായി പോയി...

“ വാ കണ്ണാ... അമ്മയ്ക്ക് അറിയണം നിന്നെപ്പറ്റി... എല്ലാം... വാ... “ സരസ്വതി കണ്ണൻെറ കയ്യിൽ പിടിച്ച് മുകളിലത്തെ പടികൾ കയറി...

അവളുടെ ഭാരിച്ച ചുവടുകൾ കൊണ്ട് ആ തടിപ്പലകകൾ കരഞ്ഞു...

പ്രതിയെ കൊണ്ടു പോകുന്ന പോലെ സരസ്വതി കോണിപ്പടി കടന്ന് ഇടനാഴിയും താണ്ടി ഇടത് വശത്തായുള്ള മുറിയിൽ പ്രവേശിച്ചു...

അവനെ അകത്ത് കയറ്റി അവൾ മുറിയുടെ മരത്തടിയുടെ ഓടാമ്പലിട്ടു...

പഴയ ഒരു തറവാട് ആയതു കൊണ്ട് മരത്തിൻെറ ഓടാമ്പൽ ആയിരുന്നു ആ മുറിക്ക്... മുറിയിലേക്ക് കേറുമ്പോൾ ഇടതു വശത്തായി ഒരു തടിമേശ... മുന്നിൽ ഒരു കയ്യില്ലാത്ത തടിക്കസേര... അതിനു തൊട്ടടുത് വലത് ഒരു ഇരുമ്പ് അലമാര... അതിലെ കണ്ണാടി വലുതും നീളവുമുളളതായിരുന്നു... നേരെ നോക്കിയാൽ അഴികളില്ലാത്ത മരത്തിൻെറ ജനാല കാണാം... വലതുവശത്തായി ഒരു വലിയ കട്ടിൽ... അതിൽ ആറടി നീളത്തിലുള്ള ഒരു സപ്രിംഗ് ബെഡ്ഡുണ്ട്... രണ്ട് വെളുത്ത തലയിണകൾ... വൃത്തിയുള്ള മുറി... മുകളിൽ ഒരു പഴഞ്ചൻ ഫാൻ... അത്