Chapter Title : വൈഷ്ണവം 12 [ഖല്‍ബിന്‍റെ പോരാളി]

നോക്കി. തന്‍റെ സംശയങ്ങളെ സാധൂകരിക്കാന്‍ പോന്ന തെളിവുകാളിരുന്നു അതില്‍.... മുന്‍പേ പ്രതിക്ഷിച്ചതിനാല്‍ അവളില്‍ ഭാവമാറ്റങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായില്ല... ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിഞ്ഞതിന്‍റെ ആനന്ദം മാത്രം..... മൂന്ന് ദിവസം കുടെ കടന്നുപോയി. അങ്ങിനെ ആ വെള്ളിയാഴ്ച വന്നെത്തി. ചിന്നു നേരത്തെ എണിറ്റ് റെഡിയായി. തലേന്ന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. നേരത്തെ എണിറ്റ് പോകുന്നതിന്‍റെ കാര്യം.... അതിനാല്‍ ആരേയും പുലര്‍ച്ചേ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാന്‍ നിന്നില്ല.... അഞ്ചുമണിയായപ്പോള്‍ അവള്‍ റോഡിലേക്കിറങ്ങി. കുരാകുരിരുട്ടാണ്.... കയ്യിലെ മോബൈല്‍ ഫോണിന്‍റെ ഫ്ളാഷ് ലൈറ്റിന്‍റെയും ഇടയ്ക്കിടെ വരുന്ന സ്ട്രീറ്റ് ലൈറ്റിന്‍റെയും ധൈര്യത്തില്‍ ചിന്നു മുന്നോട്ട് നടന്നു. അധികം വൈകാതെ ബസ് സ്റ്റോപ്പിലെത്തി. എങ്ങും ശൂന്യത മാത്രം.... അഞ്ചുമണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നിട്ടും കണ്ണനെ കണ്ടില്ല.... ചിന്നുവിന് ചെറിയ ടെന്‍ഷനും പേടിയും ഉടലെടുത്തു. വിളിച്ച് ചോദിക്കാന്‍ നമ്പര്‍ പോലും അറിയില്ല... കാത്തിരിക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ലാതെയായി. അവള്‍ ബസ് സ്റ്റോപ്പിന്‍റെ തണുത്തുറഞ്ഞ തിണ്ണമേല്‍ അക്ഷമയായി കാത്തിരുന്നു. അധികം വൈകാതെ റോഡിന്‍റെ വളവില്‍ ഒരു പ്രകാശം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. ചിന്നുവിന്‍റെ കണ്ണുകള്‍ വിടര്‍ന്നു. അവള്‍ ആ പ്രകാശം വന്ന ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു. പ്രകാശം കുടി കുടി ആ വളവ് കടന്ന് ഒരു കാര്‍ വന്നടുത്തു. കാറില്‍ നിന്ന് ഒരു ഹോണ്‍ കേട്ടതോടെ ചിന്നു തിണ്ണയില്‍ നിന്ന് എണിറ്റ് റോഡിനടുത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ പ്രതിക്ഷ പോലെ അത് കണ്ണനായിരുന്നു. അവളുടെ അടുത്തെത്തിയതും കാര്‍ ചാവിട്ടി നിര്‍ത്തി. ഡ്രൈവറുടെ ഡോറിന് മുകളിലുടെ പുറത്തേക്ക് തലയിട്ട് കണ്ണന്‍ ചിന്നുവിനെ നോക്കി....

കണ്ണന്‍റെ മുഖം കണ്ട് ചിന്നു അത്ഭുതപ്പെട്ടു. കാടന്‍ വേഷത്തില്‍ നിന്ന് താടി മൊത്തമായി ഷേവ് ചെയ്ത മുഖം. പണ്ട് ആ മുഖത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോള്‍ കിട്ടിയ മുഖകാന്തി തിരിച്ചു വന്ന പോലെ... അന്നത്തെ പൊടിമിശക്കാരനില്‍ നിന്ന് ഇന്ന് നല്ല കട്ടിയുള്ള മീശയുള്ള ആളായിരിക്കുന്നു. മുടി നല്ല രീതിയില്‍ ചീകി വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഒരു ലൈറ്റ് ബ്ലൂ ഷര്‍ട്ടാണ് വേഷം.... ചിന്നു കണ്ണനെ കണ്ടതോടെ കാറിന്‍റെ സൈഡിലേക്ക് നടന്നു. മുന്‍വാതില്‍ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറി. സോറി.... ഇത്തിരി ലേറ്റായി.... ഗ്രിഷ്മ വന്നിട്ട് കുറെ നേരമായോ.... കണ്ണന്‍ ഗൗരവഭാവം വിടാതെ തന്നെ ചോദിച്ചു.... ഇല്ല... ഇപ്പോ വന്നേ ഉളളു.... ചിന്നു