Chapter Title : വൈഷ്ണവം 9 [ഖല്‍ബിന്‍റെ പോരാളി]

ചെന്നു. വിലാസിനി വൈകിട്ടെത്തുള്ള ചായ പരുപാടിയില്‍ ആയിരുന്നപ്പോള്‍.... അമ്മേ.... കണ്ണേട്ടന്‍ എവിടെ.... ചിന്നു ചോദിച്ചു.... ഹാ... അവന്‍ അവന്‍റെ കുട്ടുകാരനെ കാണാന്‍ പോവുകയാണെന്ന് പറഞ്ഞു. രാത്രിയെ എത്തു എന്നാ പറഞ്ഞത്.... വിലാസിനി സാധാരണ മട്ടില്‍ പറഞ്ഞു.... പക്ഷേ ചിന്നുവിന് ഇത് തന്നില്‍ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറുകായാണെന്ന് ബോധ്യമായി. അവള്‍ റൂമിലേക്ക് പോയി.... പിന്നെ ഡ്രെസെടുത്ത് ബാത്തുറിമില്‍ കയറി.... ഷവറിന് ചൊട്ടില്‍ നിന്ന് പൊട്ടികരഞ്ഞു പോയി.... വെള്ളവും കണ്ണുനീരും അവളുടെ ശരീരത്തെ തഴുകി പോയി. എത്ര നേരം അങ്ങിനെ കരഞ്ഞു എന്നതിന് ഒരു പിടിയും ഇല്ല..... രാത്രി ഒമ്പതുമണി കഴിഞ്ഞു കണ്ണന്‍ വന്നപ്പോള്‍ കൈയില്‍ കുറച്ച് കവറുകള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ ചിന്നു അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാതെ കണ്ണന്‍റെ മുഖത്തേക്ക് ദയനീയമായി നോക്കി... പക്ഷേ അതിനും അവഗണനയായിരുന്നു മറുപടി...

അവന്‍ ഭക്ഷണം വേണ്ടയെന്ന് പറഞ്ഞ് മുകളിലേക്ക് കയറി പോയി. പണിയെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ചിന്നു വരുമ്പോഴെക്കും കണ്ണന്‍ കിടന്നിരുന്നു. അവള്‍ കണ്ണനരികിലേക്ക് ഇരുന്നു വിളിച്ചു.... കണ്ണേട്ടാ.... ഹും.... ഉറക്കത്തിലെ ചെറുമുളല്‍ മാത്രം.... എനിക്കൊരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.... ഒന്നിങ്ങ് നോക്കുമോ.... ചിന്നു ദയനീയസ്വരത്തില്‍ ചോദിച്ചു.... എനിക്കിപ്പോ ഒന്നും കേള്‍ക്കണ്ട.... എല്ലാം നാളെ സംസാരിക്കാം.... കണ്ണന്‍ മറുപടി നല്‍കി.... അത് പറ്റില്ല.... ഇപ്പോ പറയണം.... ചിന്നു വശിയില്‍ പറഞ്ഞു.... ഇത് വല്യ ശല്യമായാല്ലോ..... ഒന്നുറങ്ങാനും സമ്മതിക്കില്ല.... അതുകുടെ കേട്ടതോടെ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ നിറഞ്ഞൊഴുകി.... ആ അവഗണന അവളെ തളര്‍ത്തിയിരുന്നു. അവള്‍ എന്തിനേക്കാളും കണ്ണനെ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. കണ്ണനോടൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങള്‍ അവള്‍ ഇതുവരെയില്ലാത്ത രീതിയില്‍ അനന്ദിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ... തലേ രാത്രിയിലെ ആ സംഭവം.... അതിപ്പോ തന്നെ അവനില്‍ ഒരന്യയെ പോലെയാക്കി..... പിന്നെന്നും സംസാരിക്കാതെ അവള്‍ കിടന്നു. പക്ഷേ അവള്‍ വാ പൊത്തി കരയുകയായിരുന്നു. അടുത്ത ദിവസം തന്‍റെ പിറന്നാളാണ്. അത് പറയാന്‍ പോലും തന്‍റെ കണ്ണേട്ടന്‍ നിന്നു തരുന്നില്ല.... അവളുടെ തലയണ അന്നു രാത്രിയും കണ്ണുനീരാല്‍ കുളിച്ചു പോയി.... പിറ്റേന്ന് അലറാം അടിച്ച ഉടനെ രണ്ടുപേരും എണിറ്റു.... അവള്‍ കണ്ണനെ നോക്കി. ഇല്ല ഇന്നും തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നില്ല.... ഹൃദയം മൊത്തമായി തകരുന്ന പോലെ.... അവന്‍ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ കളിക്കാന്‍ പോയി... അവള്‍