Chapter Title : വരമ്പുകൾ ഇല്ലാതെ 1 [Adam]

പതിയെ പതിയെ, ശരീരം മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നു...പക്ഷേ, അതൊന്നും ഇത്ര തെളിഞ്ഞുനോക്കാൻ മായക്ക് തോന്നിയിരുന്നില്ല. ഏട്ടൻ വന്നപ്പോഴാണ്, ഇത്രയ്ക്ക് ഞാൻ വളർന്നുപോയോ എന്ന് പെട്ടെന്ന് മനസ്സിലായത്.

അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു. ഇത്രയും ചിന്തിക്കുന്നതു പോലും ശരിയാണോ? ഏട്ടനാണ്, എന്നെ വളർത്തിയ...സ്നേഹം എന്നതിലുപരിയായി ഒന്നും...

ഒരു ആശങ്കയോടെ, പക്ഷേ ഒരു കൗതുകത്തോടെയും, മായ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അത്താഴത്തിന്റെ കാര്യങ്ങൾ പിന്നെ ചിന്തിക്കാം. ഇപ്പോൾ ഈ മധുരിക്കുന്ന, അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്ന, പുതുവികാരങ്ങൾ ആസ്വദിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

XXX

അത്താഴസമയത്ത് വല്ല്യമ്മ കുറെയേറെ അച്ഛനേയും അമ്മയേയും കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു. പതിയെ കണ്ണുനീര് തുടക്കുന്നതുകണ്ട് റോഹിത്തും മായയും ചേർന്ന് അവരെ സമാധാനിപ്പിച്ചു. ഉറക്കം വരുന്നുവെന്ന് പറഞ്ഞ് വല്ല്യമ്മ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് പോയി. പഴയ തറവാട് വീടാണ്. മുറികൾ ധാരാളം. ഇപ്പോളിവിടെ മൂന്നു പേരേ ഉള്ളുവെങ്കിലും...

അത്താഴം കഴിച്ച് വല്ല്യമ്മ പോയതോടെ ഒരു നിശബ്ദത അവരെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. ചിലപ്പോൾ ഇങ്ങനെയാണ്, ഇടയ്ക്കിടെ ഓർമ്മകളുടെ തിരയിളക്കം മനസ്സിനെ കലക്കിക്കളയും. മായയും റോഹിത്തും മൗനമായി ഇരുന്നു. അവസാനം, റോഹിത്ത് എഴുന്നേറ്റു ലിവിങ് റൂമിലേക്ക് പോയി.

മായ പാത്രങ്ങൾ കഴുകി വൃത്തിയാക്കാനായി അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. ഉള്ളിൽ അല്പം നനവുള്ള പാവാടയും, വലിയ ടീഷർട്ടുമായിരുന്നു വേഷം. 'സിങ്കിലെ പാത്രങ്ങൾ തേച്ചിട്ടേ ഉറങ്ങാൻ പറ്റൂ' എന്നൊരു ശീലമുണ്ടായിരുന്നു അവൾക്ക്. വീട്ടുജോലിക്കാരി രാവിലെ വന്ന് വൃത്തിയാക്കിക്കോളും, എങ്കിലും...

പാത്രം തേക്കുന്നതിനിടയിൽ പെട്ടെന്നാണ് അതനുഭവിച്ചത്. പുറകിൽ നിന്നും ഒരു കരവലയം, ചൂടേറിയ ഒരു ആലിംഗനം.

"മായേ, വിഷമമായോ വല്ല്യമ്മ പറഞ്ഞത് കേട്ടപ്പോൾ?" റോഹിത്തിന്റെ ശബ്ദം അവളുടെ കാതിൽ.

ആ ചുറ്റിപ്പിടിക്കലിൽ മായയ്ക്ക് സ്വർഗ്ഗമായി തോന്നി. എങ്കിലും പതിയെ പറഞ്ഞു: "ഓ, പോട്ടെ