Chapter Title : വഴി തെറ്റിയ കാമുകൻ 14 [ചെകുത്താൻ]

അഫി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു

അഫി : മോളേ... നീ എന്താ കാണിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്നെന്നു വല്ല ബോധവുമുണ്ടോ...

സോറി ഇത്താ...

പടച്ചോനെ ഒരു കുഴപ്പവുമില്ലാതെ ഇവളെ കാത്തോണേ ആയിരം യതീമുകൾക്ക് ഞാൻ ഭക്ഷണം കൊടുത്തോളാം...

പ്രാർത്ഥനയോടെ അവളെ തഴുകുന്ന അഫി

എന്നാലും ഏന്റെ മോളേ നീ ഇങ്ങനൊരു പണി ചെയ്യാമോ...

സോറി ഇത്താ...

മോള് എത്ര വരി വായിച്ചു...

മുഴുവനും വായിച്ചു...

യാ അല്ലാഹ്...

ഇനി അങ്ങനെ തന്നെ ഒരു ദിവസം വിടാതെ വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കണം വരികൾ ഓർമയിൽ നിൽക്കും എന്നവിശ്വാസത്തോടെ എന്ത്‌ വന്നാലും ഒരിക്കലും നിർത്തരുത്... ഇത്ത മോളേ പേടിപ്പിക്കാൻ പറയുവല്ല... നിർത്തിയാൽ അതെന്റെ മോളുടെ ജീവനപകടമാണ്... സാരോല്ല ഒന്നും വരില്ല... (അവളുടെ കവിളിൽ ഉമ്മവെച്ചുകൊണ്ട്) മോൾക്ക്‌ അതിൽ എന്തെങ്കിലും ഓർമ്മയുണ്ടോ...

മുഴുവനും ഓർമയുണ്ട്...

ഹേ...

ശെരിക്കും ഒരക്ഷരം പോലും വിടാതെ മുഴുവനും ഓർമ്മയുണ്ടിത്താ...

(അവളെ അടർത്തിമാറ്റി വിശ്വാസം വരാത്തപോലെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി) എത്രവട്ടം വായിച്ചു നീ...

ഒരുവട്ടം...

അഫി : (എന്നെ നോക്കി) ഇക്കാ...

മ്മ്... ഉള്ളതാ...

മോളേ... നീ... (സന്തോഷത്തോടെ അവളെ പിടിച്ച് മുഖം മുഴുവൻ ഉമ്മകൊണ്ട് മൂടി) എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല... ഇക്കാ ഇവൾ...

മ്മ്...

(ചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി) ഇനി കല്യാണം കഴിയും വരെ ഇക്കാന്റെ അടുത്ത് ഒറ്റക്കുള്ള കിടപ്പു വേണ്ട... അറിയാലോ ബന്ധപെടാനുള്ള തോന്നൽ കൂടും... അങ്ങനെ സംഭവിച്ചാൽ...

അത് കേട്ടപ്പോ തന്നെ ഇനിയും കല്യാണം വരെ അവളെ ഒറ്റക്ക് കൂടെകിടത്തില്ലെന്നു ഞാനുറപ്പിച്ചതാ...

മുത്ത് കുറുമ്പോടെ എന്നെ നോക്കി

അഫി : അല്ലേൽ നിനെ ഇക്കാക്ക് കെട്ടിച്ചുകൊടുക്കാൻ ചോദിക്കാം...

മുത്ത് : വേണ്ട... ആദ്യം ഇത്തയും ചേച്ചിയും കെട്ട് എന്നിട്ട് മതിയെനിക്ക് കല്യാണം...

മൂത്തിനെ ഞാൻ കൈയിൽ പിടിക്കാൻ നോക്കിയതും അവൾ കൈ മാറ്റി പിണക്കത്തോടെ അഫിക്ക് അപ്പുറം മാറിനിന്നു

അവളുടെ അരികിലേക്ക് നിന്ന് അവളെ പുറകിൽ നിന്ന് കെട്ടിപിടിച്ചു കൈക്കുള്ളിൽ കിടന്നു കുതറിക്കൊണ്ട്

മുത്ത് : വേണ്ട ഞാൻ മിണ്ടൂല...

പിണങ്ങല്ലേ... നീയെന്റെ പൊന്നല്ലേ...

വേണ്ട ഇത്താനോട് പറഞ്ഞില്ലേ...

ആഹാ... (കുതറുന്ന അവളെ പിടിച്ചുനിർത്തി ചെവിയോട് ചുണ്ടടുപ്പിച്ചു സ്വകാര്യമായി) നീ കളിക്കാൻ