Chapter Title : വഴി തെറ്റിയ കാമുകൻ 14 [ചെകുത്താൻ]

തൊമ്മിച്ചായൻ : നീ എവിടായിരുന്നെടാ...

ഉറങ്ങിപോയിച്ചയാ...

ഇച്ചായൻ : വാ... ഇരിക്ക്...

അമയേടെ വീട്ടുകാരെയും നിന്റെ അമ്മയെയും വിളിച്ചില്ലേ...

ദാസൻ : പെണ്ണ് വീട്ടുകാരോട് എന്ത് സമ്മതം ചോദിക്കാനാ... പെണ്ണുങ്ങൾ സഭയിൽ വന്നു തീരുമാനം പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ല... നമ്മൾ തീരുമാനിച്ചാൽ മതി...

ബിച്ചൂ... നീ ചെന്ന് സാവിത്രിയേച്ചിയോട് അവരെ വീട്ടുകാരെകൂട്ടിവരാൻ പറ... വരുമ്പോ നിന്റെ അമ്മയെയും കൂട്ടിക്കോ...

ദാസൻ : ഞാൻ അവന്റെ അച്ഛൻ പെങ്ങളെ കെട്ടിയോനാ ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ട് ഇവരെല്ലാം മിണ്ടാതിരിക്കുമ്പോ ഏന്റെ വാക്ക് വിലവെക്കാതെ അവരെ വിളിക്കാൻ നീയാരാ...

നിർത്തെടോ... അച്ഛൻ പെങ്ങളെ കെട്ടിയോനല്ലേ അച്ഛനല്ലല്ലോ... അവന്റെ കാര്യത്തിൽ തീരുമാനമെടുക്കുന്നത് നീയല്ല ഞാനാ... അവൻ ഏന്റെ ചെക്കനാ നീയും നിന്റെ കെട്ടിയോളും അടങ്ങി ഒതുങ്ങി നാക്ക്‌ വായിലിട്ടിരുന്നോണം നിശ്ചയം കഴിയുംവരെ ഒറ്റ ശബ്ദം രണ്ടിന്റേം വായിന്നു പുറത്ത് വരരുത്... ഒറ്റ ശബ്ദമോ എന്തെങ്കിലും കുനിഷ്ട്ടോ ഉണ്ടാക്കാൻ നോക്കിയാൽ കെട്ടിയോനേം കെട്ടിയോളേം വെട്ടിക്കൂട്ടി മീനിന് തിന്നാൻ കൊടുക്കും ഞാൻ... നേരത്തെ നിന്റെ കേട്ടിയോള് നാവാടിയപ്പോ മിണ്ടാതിരുന്നത് അവിടെ പെണ്ണിന്റെ വീട്ടുകാരുള്ളോണ്ട് മാത്രമാ... ഇനി ഇവിടെ ആരോടേലും രണ്ടീലാരേലും മോശമായി പെരുമാറിയാൽ ഏന്റെ സ്വഭാവമെന്താണെന്ന് രണ്ടും അറിയും അതറിഞ്ഞാൽ അതെന്താന്ന് വേറൊരാളോട് പറഞ്ഞുകൊടുക്കാൻ ബാക്കിയുണ്ടാവില്ല... (മിഴിച്ചുനോക്കുന്ന അയാളെ നോക്കി) ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത ഒന്നും ഞാൻ പറയാറില്ല.

(എല്ലാരേയും നോക്കി) അവര് വിളിച്ച ഗുസ്റ്റുകളും അവരുടെ ബന്ധുക്കളും ഉള്ളതല്ലേ എന്ത് ഭക്ഷണം കൊടുക്കണം എന്ന് തീരുമാനിക്കാൻ അവരും വേണ്ടേ... പിന്നെ ഇവിടുള്ള ആരുമല്ല അവനെ വളർത്തി ഇത്രേം ആക്കിയത് അവന്റെ അമ്മയാ അതുകൊണ്ട് അവന്റെ കാര്യത്തിൽ അവസാന വാക്കും അവന്റെ അമ്മയുടെയാണ്...

സജി : അത് ഞങ്ങൾ പറഞ്ഞപ്പോ ദ്ധസേട്ടനാ സമ്മതിക്കാഞ്ഞേ...

മ്മ്... (ദാസനെ നോക്കി) അവര് വന്നു ഞങ്ങൾ സംസാരിക്കുമ്പോ എന്തേലും കുനിഷ്ട്ട് പറഞ്ഞാൽ... പിന്നെ ഒരക്ഷരം മിണ്ടാൻ തന്റെ നാക്ക് പൊങ്ങില്ല പറഞ്ഞേക്കാം...

സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതിനിടെ ബിച്ചു ലെച്ചുവിനെയും കൂട്ടി അകത്തേക്ക് വന്നു

ദാസൻ : വിളിച്ചുവരുത്തി അപമാനിക്കുന്നോ... നിങ്ങളും നിങ്ങളെ ചെക്കനും എന്താന്നുവെച്ചാലായിക്കോ ഞാൻ പോണു...

എഴുന്നേറ്റ അവനെ ഒരു കൈയിൽ തൂക്കിയെടുത്ത് ടേബിളിന് മുകളിൽ