Chapter Title : വഴി തെറ്റിയ കാമുകൻ 17 [ചെകുത്താൻ]

നിർത്തിയ പൂമരങ്ങളും കടന്നു പോകെ ഇതുപോലൊരു കലാലയജീവിതം ഓർത്തെടുക്കാൻ ഇല്ലാത്ത നഷ്ടബോധത്തോടെ മരച്ചുവട്ടിലിരിക്കുന്നവർക്കരികിൽ കൊണ്ടുനിർത്തി

എല്ലാരുമുണ്ടല്ലോ...

എന്നെ കണ്ടതും മുത്ത് എഴുനേറ്റുവന്നെന്റെ കൈയിൽ തൂങ്ങി

ഒരുവൻ : ഇങ്ങള് ഇവർക്ക് ചിലവ് കൊടുത്തിട്ട് ഞങ്ങൾക്കൊന്നും തന്നില്ലല്ലോ അതുകൊണ്ട് ഇങ്ങളുവന്ന് ഇങ്ങളെ കണ്ട് ചിലവ് വാങ്ങാം എന്ന് കരുതിയതാ...

അതായിരുന്നോ പരിഹാരമുണ്ടാക്കാന്നേ...

മുത്ത് : കാക്കൂ ഇവന്മാര് കള്ളം പറയുവാ ഇവർക്ക് ചിലവുകൊടുത്തപ്പോ അവരുമുണ്ടായിരുന്നു...

ഷെറി : പിശുകീ മിണ്ടാതിരി നീ ഞങ്ങൾക്കെപ്പോഴാ ചിലവുതന്നെ എല്ലാരേം വിളിച്ചോരോ ചായയും വടയും വാങ്ങിത്തന്നതാണോ ചിലവ്...

രണ്ടാമൻ : നിനക്കതുതന്നെ ധാരാളമാ...

ആബിദ : തുടങ്ങി രണ്ടും ഒന്ന് നിർത്തുമോ... ഏതുനേരം നോക്കിയാലും തമ്മിൽ തല്ല്...

മുത്ത് : തല്ലൊക്കെ നമ്മളെ കാണിക്കാനല്ലേ അല്ലാത്തപ്പോ രണ്ടും മുടിഞ്ഞ പ്രേമമാണ്...

രണ്ടാളും ഒന്ന് ചമ്മിയ പോലെ തോന്നി

അളക : എങ്കി കാന്റീനിലേക്ക് പോവാം...

മറ്റൊരുവൻ : നിങ്ങക്ക് ചിലവ് കിട്ടിയതല്ലേ...

അളക : നീ പോടാ മരത്തലയാ...

വണ്ടിയിൽ നിന്നിറങ്ങി അവർക്കൊപ്പം കാന്റീനിലേക്ക് നടക്കുന്ന എന്റെ കൈയിൽ തൂങ്ങി മുത്തും കൂടെത്തന്നെ ഉണ്ട്

ക്യാന്റീനിൽ ചെന്നിരുന്നതും ഓരോരുത്തരും ജ്യൂസും മറ്റും ഓർഡർ ചെയ്തു

ഒന്നാമൻ : പരിചയപെട്ടില്ലല്ലോ... ഞാൻ ആഷിക് ഇവൻ ഷാഫി ഇത് മുനവർ ഇവൻ റംഷിദ് അത് അയ്യൂബ് (മൂസിയെ കാണിച്ച്) ഇതുപിന്നെ ഞങ്ങളെ കൂട്ടത്തിലെ തലതെറിച്ചവൻ മുഹ്സിൻ അതളക അനക ഷെറിൻ ആബിദ

ഞാൻ ഷെബി...

ഷാഫി : ഇങ്ങളെ ഞങ്ങൾക്കെല്ലാർക്കുമറിയാം... ഇവക്ക് ആദ്യത്തെ പ്രെപ്പോസൽ വന്നപ്പോയെ കേട്ടതാ മുറച്ചെറുക്കൻ ഷെബിനോട് പ്രേമമാണെന്ന്...

ചിരിയോടെ എല്ലാരേയും നോക്കെ