Chapter Title : വേദു- പങ്കിടപ്പെട്ട നാടൻ കനി [ഗില്ലി ബാല]

തൃശൂരിലെ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും ആ മുറിയിലുണ്ട്. ജനാലയ്ക്കൽ വിരിച്ചിട്ട കർട്ടനുകൾക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ പുലർവെട്ടം എന്റെ മുഖത്ത് തട്ടിയപ്പോഴാണ് ഞാൻ കണ്ണുതുറന്നത്. തലേരാത്രിയിലെ മധുരമുള്ള തളർച്ചയും വിറയലും വിട്ടുമാറാത്ത ഏതോ ഒരു ലഹരിയിലായിരുന്നു ഞാൻ.

"ഹലോ….

സാറേ.. എഴുന്നേൽക്കുന്നില്ലേ. ഇതെന്ത് ഉറക്കമാ.?”

ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.

ഉറക്കച്ചടവ് ഉണ്ടെങ്കിൽ പോലും ഞാൻ പതിയെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു…

തോളിലെക്ക് കയറ്റി ഇട്ട  കസവുസാരിയും, വിടർന്ന കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ആ പഴയ നാടൻ നിഷ്കളങ്കതയും ഉള്ള അതി മനോഹരിയായ ഒരു നാടൻ പെൺകുട്ടി…. അവൾ ഒരു സ്റ്റീൽ ഗ്ലാസ്സിൽ ആവി പറക്കുന്ന ചായയുമായി കട്ടിലിനരികിൽ നിൽക്കുന്നു….

നെറ്റിയിലെ സിന്ദൂരം കുളി കഴിഞ്ഞ ശേഷം അവൾ വീണ്ടും തൊട്ടിരിക്കുന്നു…

ആ മുഖത്തെ ചുവപ്പ് ഇപ്പോഴും മാറിയിട്ടില്ല.

ഞാൻ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് അവളെ ഒന്ന് നോക്കി. ആ നോട്ടം താങ്ങാൻ വയ്യാതെ അവൾ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

“ഇതെന്താ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നെ…

എന്നേ കാണാത്തത് പോലെ…?,"

അവൾ ചോദിച്ചതിന് ഞാൻ വെറുതെയൊന്ന് കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു..

അവൾ ഗ്ലാസ്സ് പതിയെ എനിക്ക് നേരെ നീട്ടി.

ഞാൻ ചായ വാങ്ങുന്നതിന് പകരം അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ച് ഒരൊറ്റ വലി. പാവം, ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്തതുകൊണ്ട് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ വന്നുവീണു. ഗ്ലാസ്സിലെ ചായ അല്പം തറയിൽ ചിതറി.

"ഇതെന്ത് പണിയാ കാണിച്ചേ…. ശ്ശോ….

ചായ മുഴുവൻ പോയി…!"

അവൾ പരിഭ്രമത്തോടെ എഴുന്നേൽക്കാൻ നോക്കി.

"ചായ പോയാൽ പോട്ടെടീ... നീ ഉണ്ടല്ലോ…

നിനക്കീ ചായയെക്കാൾ ചൂടല്ലെടി പെണ്ണെ.,"

ഞാൻ അവളെ കുറച്ചുകൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവളുടെ മുടിയിലെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ ഗന്ധം എന്റെ തലയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറി.

"ശ്യാമേട്ടാ... വിട്... അമ്മയും അച്ഛനും പുറത്തുണ്ടാവും. ആരെങ്കിലും കണ്ടാൽ എന്താ വിചാരിക്കുക?"

നാണം കൊണ്ട് അവളുടെ കവിൾ ചുവക്കുന്നത് ഞാൻ കൗതുകത്തോടെ നോക്കി നിന്നു.

"നമ്മുടെ റൂമല്ലേ വേതു, ഇവിടെ ആര് വരാനാ? അത്രക്ക് പേടി ആയിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നലെ എന്തായിരുന്നു നീ ഇവിടെ കാണിച്ചു കൂട്ടിയെ.…?

ഉറങ്ങി എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ ആളാകെ മാറി അല്ലേടി…?”

ഞാൻ