Chapter Title : വേദു- പങ്കിടപ്പെട്ട നാടൻ കനി 14 [ഗില്ലി ബാല]

രാവിന്റെ പരമ്പരാഗതമായ തനിമ അവിടെ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. വധുവായ റംസിയെ നടുവിലിരുത്തി, അവളുടെ കയ്യിൽ മൈലാഞ്ചിച്ചെടിയുടെ പച്ചപ്പരൽ അരച്ചെടുത്ത മനോഹരമായ ഡിസൈനുകൾ പതിക്കുകയാണ്.

​തൊട്ടടുത്ത് ഗ്രാമീണ തനിമയുള്ള മാപ്പിളപ്പാട്ടുകളുടെ താളത്തിൽ ഒപ്പന അരങ്ങേറുന്നുണ്ട്. കൈകൊട്ടിപ്പാട്ടിന്റെ ഈണവും, നാടൻ തബലയുടെ  താളവും അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലയടിച്ചു.

​"മൈലാഞ്ചി മൊഞ്ചുള്ള പെണ്ണേ... മാടത്തക്കിളി പോലെയെത്തി..."

​പെൺകുട്ടികൾ വട്ടത്തിൽ നിന്ന് പാട്ടുപാടി കൈകൊട്ടുമ്പോൾ, അവരുടെ വളകളുടെ കിലുക്കവും ചിരിയും പന്തലിൽ നിറഞ്ഞു.

ഒപ്പനയുടെ ഈണത്തിനൊപ്പം ചെറുപ്പക്കാരികളായ കുട്ടികൾ താളത്തിൽ ചുവടുകൾ വെച്ചു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിലൂടെ ഞാൻ റംസിയെ തിരഞ്ഞു.

​ഒടുവിൽ  ഞാൻ അവളെ കണ്ടു!

​പച്ച നിറത്തിലുള്ള  അനാർക്കലി ഡ്രസ്സും, അതിന് അനുയോജ്യമായ പച്ച തട്ടവും അണിഞ്ഞാണ് റംസി ഇരിക്കുന്നത്. തലയിലൂടെ പച്ചത്തട്ടം ഭംഗിയായി തുന്നിച്ചേർത്തതുപോലെ പുതച്ചിരിക്കുന്നു. കയ്യിൽ മൈലാഞ്ചിയുടെ ചുവപ്പ് പടരുമ്പോൾ, മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിലും അവളുടെ പവിഴച്ചുണ്ടുകളും തിളങ്ങുന്ന കണ്ണുകളും വേറിട്ടുനിന്നു. നാണത്താൽ അവളുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു. ആ വേഷത്തിൽ അവളെ കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക അഴകായിരുന്നു.

​

ഞാൻ നോക്കുന്നത് കണ്ട് അവളൊന്ന് കണ്ണുയർത്തി. ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ പരസ്പരം ഉടക്കി. അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു നേർത്ത കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞെങ്കിലും, ചുറ്റുമുള്ള ആൾക്കൂട്ടത്തെ ഭയന്ന് അവൾ വേഗം തലതാഴ്ത്തി മൈലാഞ്ചിയിടുന്ന കയ്യിലേക്ക് നോക്കി.

​കുറച്ചുസമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ കോയ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു. കയ്യിലൊരു ഗ്ലാസ് സുലൈമാനിയുമുണ്ടായിരുന്നു.

​"ഹാ... ശ്യാമേ, നീ ഒറ്റയ്ക്കാണോ വന്നത്? അച്ഛൻ വന്നില്ലേ?" കോയ ചുറ്റും നോക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

​"ഇല്ല കോയക്കാ... അച്ഛന് ചെറിയൊരു സുഖക്കേട്. അമ്മയ്ക്ക് വേദുവിനെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി വരാനും പറ്റില്ല. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ മാത്രമേയുള്ളൂ."

ഞാൻ