വേദു- പങ്കിടപ്പെട്ട നാടൻ കനി 2 [ഗില്ലി ബാല]

നേരത്തെ കെട്ടിയത് നന്നായി. ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ചിലപ്പോൾ അവൻ ഇവളെ കേറി പ്രേമിച്ചു കളഞ്ഞേനെ!"

അവർ അതൊരു ശുദ്ധമായ തമാശയായിട്ടാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും, ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ വേദുവിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് വിളറിവെളുത്തു.

. എന്നാൽ എന്റെ അവസ്ഥ അതായിരുന്നില്ല. വർമ്മയുടെ ഭാര്യയുടെ ആ ഡയലോഗ് കേട്ടതും എന്റെ പാന്റിന്റെ ഉള്ളിൽ കിടന്ന് അങ്കം വീണ്ടും ഉണർന്നു.

"ദേവൻ ഇവളെ പ്രേമിച്ചേനെ"

എന്ന ആ വിചാരം, എന്റെ സുന്ദരിയായ ഭാര്യയെ ദേവൻ മോഹിച്ചേക്കാം എന്ന ആ ചിന്ത—എന്റെ സിരകളിലേക്ക് വന്യമായ കാമത്തിന്റെ ലഹരിയാണ് പകർന്നു നൽകിയത്. ഞാൻ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ അവരുടെ തമാശയ്ക്ക് ഒപ്പം ചേർന്നു.

“ ഹോ അങ്ങേരെ ഒന്നും ഇവള് താങ്ങില്ല എന്റെ മേഡം …. ഇവള് പാവം…”

“ആ ബോധം അവനു വേണ്ടേ…

ഒരുമാതിരി ചെന്നായയുടെ സ്വഭാവമല്ലേ…”

“ സാറ് ഉള്ളുകൊണ്ട് പാവമാണെന്നാ കാണുമ്പോ എനിക്ക് തോന്നുന്നേ മേഡം…”

“ മോനെ ശ്യാമേ… അവന്റെ അമ്മ ആയതുകൊണ്ട് നിന്നെ വളരെ നന്നായി അറിയുന്നത് കൊണ്ടും പറയുവാ..

കൂടുതൽ അവന്റെ ഭാഗത്തേക്ക്‌ പോകണ്ട…”

“അതെന്താ മേടം…അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്…? “

“അതൊക്കെ അങ്ങനെയാ…”

അവർ പറഞ്ഞു നിർത്തി…

ആ സമയം സുധേവ് വർമ്മ അദ്ദേഹത്തിന്റെ റൂമിൽ നിന്നും  വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഫോണിൽ എന്തോ പ്രധാനപ്പെട്ട ബിസിനസ്സ് കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

"ഇതെന്താ ഈ മനുഷ്യൻ ഇതുവരെ വന്നില്ലേ... ഞാൻ പോയി അദ്ദേഹത്തെ ഒന്ന് വിളിച്ചിട്ട് വരാം,"

വർമ്മയുടെ ഭാര്യ എഴുന്നേൽക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ഞാൻ അവരെ തടഞ്ഞു.

"അയ്യോ വേണ്ട മേഡം.., നിങ്ങൾ ഇവിടെ ഇരിക്കൂ. ഞാൻ പോയി സാറിനെ വിളിച്ചോളാം,"

എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാൻ സുധേവ് വർമ്മയുടെ പേഴ്സണൽ റൂം ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു.

ഞാൻ റൂമിൽ ചെന്ന് സാറിനോട് സംസാരിച്ച്, അദ്ദേഹത്തെയും കൂട്ടി തിരികെ ഡൈനിങ് ഹാളിലേക്ക് വരുമ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച്ച എന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഇരട്ടിയാക്കുന്നതായിരുന്നു.

ഞാൻ ഇരുന്നിരുന്ന, അതായത് വേദുവിന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള ആ കസേരയിൽ ദേവൻ വന്ന് ഇരിപ്പുറപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു!

വേദുവാകട്ടെ, അവന്റെ ആ കൂറ്റൻ ശരീരത്തിന്റെ സാമീപ്യം കാരണം കസേരയുടെ അറ്റത്തേക്ക് ഒതുങ്ങി, ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ഞാൻ ഒന്നും സംഭവിക്കാത്തതുപോലെ, ഒരൊറ്റ വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ അവർക്ക് എതിരെ കിടന്ന കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നു.

നേരെത്തെ ഇട്ട ഡ്രസ്സ്‌ എല്ലാം മാറി ഇപ്പൊ വെള്ള നിറത്തിലുള്ള ഒരു കോട്ടൺ പാന്റും സ്ലീവ് ലെസ്സ് ബനിയനുമാണ് ദേവന്റെ വേഷം…

ഞാൻ അതിനു കയറിതൊന്നും പറയാതെ അവർക്ക് എതിരെ ചെന്നിരുന്നു…വേദു എന്നേ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു…പക്ഷെ ഞാനത് മനപ്പൂർവ്വം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിച്ചു…

സുധേവ് വർമ്മയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സീറ്റിൽ ഇരുന്നതോടെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.

വിഭവങ്ങൾ ഓരോന്നായി പ്ലേറ്റിലേക്ക് വിളമ്പുമ്പോഴും മേശയ്ക്ക് മുകളിൽ തികച്ചും ഔപചാരികമായ സംഭാഷണങ്ങളാണ് നടന്നിരുന്നത്. എന്നാൽ മേശയ്ക്ക് താഴെ എന്താണ് നടക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് കൃത്യമായി മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ വേദുവിന്റെ മുഖത്ത് പെട്ടെന്ന് പെട്ടെന്ന് വരുന്ന ഭാവവ്യത്യാസങ്ങൾ ഞാൻ സൂക്ഷ്മമായി നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ ഇടയ്ക്ക്  ഞെട്ടുന്നുണ്ട്, കണ്ണുകൾ അടച്ചുപിടിക്കുന്നുണ്ട്, അധരങ്ങൾ പതുക്കെ കടിച്ചുപിടിക്കുന്നുണ്ട്. കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന സ്പൂൺ അവളുടെ കൈകളിൽ കിടന്ന്