Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

വരുകയാ.

ഇതു കേട്ട് നന്ദു വേഗം നോട്ടം മാറ്റി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

ഞാനീ പെണ്ണുങ്ങളുടെ അടിവസ്ത്രം ആദ്യമായാ കാണുന്നത്, അങ്ങനെ നോക്കി പോയതാ, ക്ഷമിക്ക് എന്ന്.

ഇതു കേട്ടതും ചിരിച്ചും കൊണ്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

അവനതിലൊന്ന് നോക്കിയെന്നു കരുതി നിനക്കെന്താ നിഷേ....., അവൻ പറഞ്ഞതു കേട്ടില്ലേ അവൻ അതൊക്കെ ആദ്യമായാ കാണുന്നതെന്ന്, അങ്ങനെയാണേൽ ആരായാലും നോക്കി പോകും.

ഇതു കേട്ടതും നന്ദുവിന് കുറച്ചു കൂടി ധൈര്യമായതു പോലെ അവൻ വീണ്ടും രണ്ടു മൂന്നു പ്രാവശ്യം അതിലേയ്ക്ക് നോക്കി,

എന്നിട്ടവൻ ഒരു സംശയം ചോദിച്ചു ?

ഈ പാൻ്റി നെറ്റ് ടൈപ്പാണല്ലോ, അപ്പോൾ ഇതിട്ടാൽ അകത്തുള്ളതൊക്കെ പുറത്തു കാണില്ലേ ?

ഇതു ചോദിച്ച ശേഷം നന്ദു അവളുടെ പാൻ്റി ഇടാത്ത കുണ്ടിയിലേയ്ക്ക് നോക്കി, രണ്ട് തണ്ണി മത്തൻ മൂലങ്ങൾ ജീൻസിൽ പതിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമുണ്ടായിരുന്നു.

നന്ദുവിൻ്റെ നോട്ടം കൂടി കണ്ട നിഷ പറഞ്ഞു:

ഒന്നു വെറുതേ ഇരിക്കാൻ പറ മഹേഷേ.........

എന്നും പറഞ്ഞ് അവൾ ചിണുങ്ങി.

നന്ദു പറഞ്ഞത് ശരിയാണല്ലോ, ഇതിട്ടാൽ അകത്തുള്ളതൊക്കെ പുറത്തു കാണുമല്ലോ, ഞാനും ഇപ്പോഴാ അത് ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.

ഇതും പറഞ്ഞ് മഹേഷ് ചിരിച്ചു.

അതിന് ഞാൻ ഇതു മാത്രം ഇട്ടു കൊണ്ട് നടക്കുകയല്ലല്ലോ ?, അതിൻ്റെ പുറത്തല്ലേ ഈ പാൻ്റ് ഇട്ടേയ്ക്കുന്നത് ?

നിഷയ്ക്ക് ഒരല്പം ദേഷ്യം വന്നുള്ള മറുപടി ആയിരുന്നു അത്.

നിഷയുടെ മറുപടിയും മുഖത്തെ ദേഷ്യവും കണ്ട് മഹേഷും നന്ദുവും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി ഒന്നു ചിരിച്ചു.

ഇത് കണ്ട നിഷ പറഞ്ഞു:

രണ്ടും വഷളൻമാർ ആയിപ്പോയല്ലോ, എൻ്റെ ഒരു വിധി എന്നല്ലാതെ എന്തു പറയാൻ.

ഇതും പറഞ്ഞ് നിഷ കട്ടിലിൻ്റ ഒരറ്റത്ത് ചെന്നിരുന്ന് മൊബൈൽ കുത്താൻ തുടങ്ങി.

സ്വന്തം കൂട്ടുകാരൻ്റെ കാമുകിയുടെ പാൻ്റിയും, ബ്രായും തൻ്റെ കൺമുന്നിൽ കിടന്ന് ആളി കളിക്കുന്നു, അത് പൊതിഞ്ഞു വയ്ക്കേണ്ട സാധനം അതില്ലാതെ തൻ്റെ കൺമുന്നിലിരുന്ന് മൊബൈലും കുത്തി ഇരിക്കുന്നു, ഇതൊക്കെ കണ്ട് നന്ദുവിൻ്റെ പാൻ്റിനുള്ളിൽ കുണ്ണ വടി പോലെ നിൽക്കാൻ തുടങ്ങി,

മഹേഷും, നിഷയും കാണാതെ അതു താഴ്ത്തിവയ്ക്കാൻ വേണ്ടി നന്ദു നന്നായ്