Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

പാടു പെടേണ്ടി വന്നു.

നേരം സന്ധ്യ കഴിഞ്ഞു, റോഡെല്ലാം വിജനമായി തന്നെ കിടക്കുന്നു, ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ആബുലൻസുകൾ പോകുന്ന ശബ്ദം മാത്രം. എങ്ങും ഒരു മൂകത നിറഞ്ഞു നിന്നു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും ആരോ വാതിലിൽ മുട്ടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

അവർ മൂന്നു പേരും ചാടി എണീറ്റു,

നിഷയോട് ബാത്ത് റൂമിലേയ്ക്ക് കയറാൻ നന്ദു ആഗ്യം കാണിച്ചു, നിഷ നേരെ ബാത്ത് റൂമിലേയ്ക്ക് കയറി. അപ്പോൾ മഹേഷ് ചെന്ന് വാതിൽ തുറക്കാനായി പോയതും നന്ദു തുറക്കരുതെന്ന് ശബ്ദമുണ്ടാക്കി കൊണ്ട് ജന്നലിൽ തൂക്കി ഇട്ടിരുന്ന ബ്രായും പാൻ്റിയും കൈയ്യിലെടുത്ത് ബാത്ത് റൂമിൽ ചെന്നു മുട്ടി, നിഷ

വാതിൽ തുറന്നതും നന്ദു അത് നിഷയ്ക്ക് കൊടുത്തു.

നന്ദുവിൻ്റെ കൈയ്യിൽ നിന്നും അതു വാങ്ങിയതിൻ്റെ ഒരു ചമ്മലോടു കൂടി അവൾ വീണ്ടും വാതിലടച്ചു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും മഹേഷ് ഡോർ തുറന്നു,

മാസ്ക് വച്ച ഒരു പോലീസുകാരനായിരുന്നു.

സൂക്ഷിച്ചു നോക്കിയപ്പോൾ രാവിലെ വന്നവരിൽ ഒരാൾ തന്നെയാ അത്.

അയാൾ പറഞ്ഞു,

മുകളിലത്തെ ഒരാൾക്ക് കൊറോണ സ്ഥിരീകരിച്ചു, ആ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഈ ബിൽഡിംഗും ഈ പ്രദേശവുമെല്ലാം ഫുൾ ക്വാറൻ്റിയനിലായിരിക്കും, അതു കൊണ്ട് 7 ദിവസം കഴിയാതെ ഒരു കരാണവശാലും മുറിക്ക് പുറത്തിറങ്ങരുത്,

നിങ്ങളിവിടെ രണ്ടു പേരല്ലേ ഉള്ളത് ?

അതെ ' എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു,

അപ്പോൾ നാളെ മുതൽ രണ്ട് പേർക്കുള്ള ഒരു നേരത്തെ ഫുഡെങ്കിലും എത്തിക്കാൻ നോക്കാം, എന്നും പറഞ്ഞ് പോലീസുകാരൻ പോയി.

വാതിലടച്ച ശബ്ദം കേട്ട് നിഷ ബാത്ത് റൂമിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി വന്നു, കുറച്ചൊക്കെ അവളും കേട്ടിരുന്നു.

നിഷയുടെ മുഖത്തെ നിരാശ കണ്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

7 ദിവസം ഗോവിന്ദ ആയന്ന് പറഞ്ഞാൽ മതി.

ഇനി എന്തു ചെയ്യും എന്ന് നിഷ ചോദിച്ചു ?

7 ദിവസം സഹിക്കുക തന്നെ, നമ്മളെപ്പോലെ ആരെല്ലാം എവിടെയെല്ലാം കുടിങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവും, അതോർക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ ഭാഗ്യവാൻമാരാണ് എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു.

എന്തായാലും വരുന്നിടത്തു വച്ചു കാണാം എന്ന് മഹേഷും പറഞ്ഞു,

രാത്രി എന്താ ഫുഡെന്ന് നിഷ ചോദിച്ചു,

ഫ്രിഡ്ജിൽ മുട്ട ഇരിപ്പുണ്ട്, മുട്ടക്കറിയും ചപ്പാത്തിയും ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് നന്ദു പറഞ്ഞു.

അവർ