Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

മുഴഎന്ന് മഹേഷ് നന്ദുവിനെ കളിയാക്കി ചോദിച്ചു?

ഇതു കേട്ടതും നന്ദു നിഷയുടെ മുഖത്ത് കാണാനുള്ള വിഷമത്തിൽ

വേഗം കുളിക്കാനായി പോയി,

ആ സമയം നോക്കി നിഷ മഹേഷിനൊരു നുള്ളും കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു:

നാണമില്ലല്ലോ കൂട്ടുകാരൻ്റെ വേണ്ടാത്തിടത്തൊക്കെ നോക്കാൻ ?

കൺ മുന്നിൽ കണ്ടാൽ എങ്ങനെയാ നോക്കാതിരിക്കുന്നത്?,

നോക്കിക്കോ പിന്നെ അതെന്തിനാ പറയാൻ പോകുന്നത്, അതും ഞാനിവിടിരിക്കുമ്പോൾ ?

അതൊക്കെ ഒരു രസമല്ലേടീ......, നമ്മളെന്തായാലും ഇനിയുള്ള 7 ദിവസം ഈ മുറിക്കുള്ളിൽ താമസിക്കാനുള്ളതാ, അപ്പോ പിന്നെ എന്തങ്കിലുമൊക്കെ തമാശകളൊക്കെ വേണ്ടേ.....,

ശരി, ശരി. എന്ന് നിഷയും പറഞ്ഞു.

അപ്പോഴേയ്ക്കും കുളി കഴിഞ്ഞ് നന്ദു തിരിച്ചു വന്നു,

അപ്പോഴും ബോക്സറിലെ മുഴ അങ്ങനെ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു,

അവർ ഉറങ്ങാനായി കിടന്നു, തലേ ദിവസത്തെ പോലെ നന്ദു താഴേയും, മഹേഷും നിഷയും കട്ടിലിലും കിടന്നു.

ഷഡ്ഡി മാത്രം ഇട്ടു കിടന്ന മഹേഷ് നിഷയെ കെട്ടി പിടിച്ചു,

ഉടൻ നിഷ: വിട്, വിട് എന്നു പറഞ്ഞു.

ഇതു കേട്ടിട്ട് നന്ദു പറഞ്ഞു:

ഞാൻ താഴെ കിടക്കുന്നതൊന്നും നിങ്ങൾ നോക്കണ്ട, നിങ്ങളുടെ ആവശ്യങ്ങൾ നടക്കട്ടെ.

ഇതു കേട്ട് നിഷ മഹേഷിൻ്റെ വയറിൽ ഒരു നുള്ളു കൊടുത്തു.

അളിയാ മൂടാനൊരു പുതപ്പു കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ

അതിനടിയിൽ കിടന്ന് കൊണ്ട് ആകാമായിരുന്നു, ഇതിപ്പോൾ പരസ്യമായി ചെയ്യുന്നതു പോലെ ആയിപ്പോയില്ലേ എന്ന് മഹേഷ് പറഞ്ഞതും,

നിഷ മഹേഷിൻ്റ കവിളിൽ ഒരടിയങ്ങ് കൊടുത്തു.

എന്താ അളിയാ അവിടെ ഒരു അടിയുടെ ശബ്ദം ?

ഇതു ചോദിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിൽ നന്ദു ഒന്നുയർന്ന് മഹേഷിൻ്റ മുഖത്ത് നോക്കിയാണ് ചോദിച്ചത്.

അത് ഞാൻ നന്ദു കേൾക്കെ പറഞ്ഞത് അവൾക്ക് ഇഷ്ടമായില്ലാ, അതാ അവളെൻ്റെ കരണത്തടിച്ചത്.

ഈ കുഞ്ഞ് റൂമിനകത്ത് ഇനി എന്ത് രഹസ്യമാ അളിയാ, നിങ്ങൾ വേണേൽ എൻജോയ് ചെയ്തോ, ഞാൻ ഇനി പറഞ്ഞില്ലാന്ന് വേണ്ടാ.

ഇതും പറഞ്ഞ് നന്ദു വീണ്ടും തല താഴ്ത്തി കിടന്നു.

കേട്ടല്ലോ, നന്ദു പറഞ്ഞത്, അവൻ സമ്മതിച്ചു കഴിഞ്ഞു, പിന്നെന്താ പ്രശ്നം ?

അതും കേട്ടോണ്ട് ഇങ്ങ് വാ, ഞാനിപ്പോ തന്നെ കിടന്നു തരാം എന്ന് ഒരല്പം ദേഷ്യത്തോടെ നിഷ പറഞ്ഞു.