Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

ഇതു കേട്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

കേട്ടില്ലേ അളിയാ നിഷ പറയുന്നത്, നീ സമ്മതം പറഞ്ഞാലൊന്നും അവൾ കിടന്നു തരില്ലാന്ന്, പിന്നെ ഞാനെന്തു ചെയ്യാനാ ?

അതൊക്കെ ഒരു ഒതുക്കത്തിലും തഞ്ചത്തിലുമൊക്കെ ചെന്നാലേ പെണ്ണുങ്ങള് തരൂ, അല്ലാതെ നിന്നപ്പോലെ ആക്രാന്തം കാണിച്ചിട്ട് കാര്യമില്ലാ,

ഇതും പറഞ്ഞ് നന്ദു വാ പൊത്തി ചിരിച്ചു.

ഇതു കേട്ട് മഹേഷ് അവളുടെ കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്തു.

ദേ മര്യാദിക്ക് കിടന്നുറങ്ങിക്കോ, കൂട്ടുകാരൻ്റെ ഉപദേശവും കേട്ടു കൊണ്ട് വന്നേയ്ക്കുന്നു.

രക്ഷയില്ല അളിയാ

മഹേഷ് നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

ഇതു കേട്ട് നന്ദു പറഞ്ഞു:

ഒരടവും നടന്നില്ലങ്കിൽ കേറി ബലാൽസംഘം ചെയ്യളിയാ''.....

ഇതു കേട്ടതും നിഷ തല ഉയർത്തി നന്ദുവിനെ നോക്കി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

മദ്യാദിക്ക് കിടന്നുറങ്ങിയില്ലങ്കിൽ താഴെ പോലീസുള്ള കാര്യം മറക്കണ്ടാ, രണ്ടിനേം ഈ പരുവത്തിൽ കൊണ്ടു പോകുന്ന കാര്യം ഒന്നാലോച്ചി നോക്കിക്കേ.....

ചിരിച്ചും കൊണ്ടാ നിഷയത് പറഞ്ഞത്.

എന്നാൽ അളിയാ കിടന്നുറങ്ങാൻ നോക്ക്, എനിക്കീ ഷഡ്ഡി ഇട്ടു കൊണ്ട് ജീപ്പിൽ കേറി പോകാൻ വയ്യാ എന്നു പറഞ്ഞ് നന്ദു കൂർക്കം വലിക്കുന്ന ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി കിടന്നു.

ഇതു കേട്ട് നിഷ ചിരിച്ചു, കൂടെ മഹേഷും

കുറേ നേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവർ ഉറങ്ങുകയും ചെയ്തു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഉറക്കമുണർന്ന് ഓരോരുത്തരായി ബാത്ത് റൂമിലൊക്കെ പോയി, തലേ ദിവസം ഊരിയിട്ട ഷർട്ടും പാൻ്റും അവർ കഴുകി ജന്നലിനരികിലായി തൂക്കിയിട്ടു, അപ്പോൾ നിഷയുടെ ഇന്നർ വെയറൊക്കെ ഉണങ്ങി കഴിഞ്ഞിരുന്നു, എന്നാൽ അവളത് ഇടാതെ എടുത്ത് മടക്കി കട്ടിലിൻ്റെ ഒരറ്റത്തു വച്ചു.

അപ്പോഴും മഹേഷും നന്ദുവും ഷഡ്ഡിയിൽ തന്നെയായിരുന്നു,

കുറച്ചു സമയമൊക്കെ അവരുടെ മുഖത്തു നോക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടു തോന്നിയെങ്കിലും പിന്നീടവൾ അതുമായി പൊരുത്തപ്പെട്ടു, ഇനി നാണിച്ചിട്ടൊന്നും കാര്യമില്ലന്ന് അവൾക്കും തോന്നിക്കാണും.

പിന്നെയവർ ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്ന ബ്രഡും മുട്ടയുമെല്ലാം കഴിച്ചു.

പതിവുപോലെ മൂന്നാളും മൊബൈലുമായി കട്ടിലിൽ കയറി ഇരുന്നു.

മൊബൈൽ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ നിഷ തുടയും തുടയിടുക്കുമൊക്കെ ചൊറിയുന്നത് കണ്ട് മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

നിഷേ..... നീ വേണേൽ ബാത്ത് റൂമിലെ തോർത്തും എടുത്തുടുത്തോണ്ട് നിൻ്റെ പാൻ്റും ഷർട്ടുമൊക്കെ കഴുകിയിടൂ, അല്ലാതെ ഇനി എത്ര ദിവസം