Chapter Title : വീണ്ടുമൊരു കൊറോണക്കാലം [Arun]

ആയതു കൊണ്ടല്ലേ , മഹേഷ് എന്നെ ഇങ്ങനെയൊക്കെ നിൽക്കാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നത്.

അതിപ്പോഴുള്ള കാര്യമല്ലേ, ഇതിനു മുമ്പും നിങ്ങൾ പാർക്കിലും മറ്റുമൊക്കെ പോകുമ്പോൾ നിഷ കാണാതെ നിഷയുടെ ടോപ്പൊക്കെ പൊക്കി മഹേഷ് എനിക്ക് കാണിച്ചു തരുമായിരുന്നു,

ഇതു കേട്ട് അന്ധം വിട്ടു കൊണ്ട് നിഷ ചോദിച്ചു:

ശരിയാണോ നന്ദു നീ ഈ പറയുന്നത് ?

അതെ നിഷ, നമ്മൾ അവസാനം പോയ ലാൽബാഗിലെ പാർക്കിൽ വച്ചു പോലും നിഷയുടെ ശരീര ഭാഗങ്ങൾ എനിക്കവൻ കാണിച്ചു തന്നു, ഞാനാ മരത്തിൻ്റെ മറവിൽ നിന്ന് വാണം വിടുകയും ചെയ്തു.

പെട്ടന്ന് നിഷയുടെ മുഖം വാടി, അവൾ കരയുമെന്ന് നന്ദുവിന് തോന്നി,

പറഞ്ഞു തീരും മുമ്പ് നിഷയുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും കണ്ണുനീർ ഇറ്റ് വീണു.

നിഷ കരയാതെ , മഹഷിപ്പോ ഇറങ്ങി വരും എന്ന് പറഞ്ഞ് നന്ദു അവളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു,

എന്നാൽ കുറച്ചു നേരം അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ കുനിഞ്ഞുതന്നെ നിന്നു,

നന്ദു ഇനി എന്ത് പറയണം എന്നാലോചിച്ച് നിന്നപ്പോൾ മഹേഷ് കുളി കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി വന്നു,

നിഷ മഹേഷിനെ കണ്ടതും തിരിഞ്ഞ് നിന്നു കളഞ്ഞു,

മഹേഷ് തോർത്ത് നന്ദുവിന് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തിട്ട് പറഞ്ഞു:

അളിയാ പോയി കുളിക്ക് എന്ന്.

നന്ദു പോയി കുളിയും കഴിഞ്ഞ് ഇറങ്ങി,

കുലച്ച കുണ്ണയുമായി ഇറങ്ങി വന്ന നന്ദുവിനെ കണ്ടതും മഹേഷ് പറഞ്ഞു:

പാൻ്റും ഷർട്ടുമൊക്കെ ഉണങ്ങിയളിയാ വേണേൽ എടുത്തിടാം,

കാണാനുള്ളതൊക്കെ എല്ലാരും കണ്ടു കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിയ്ക്ക് ഇനി നമുക്ക് തുണി വേണോ അളിയാ എന്ന് നന്ദു ചോദിച്ചു ?

അതും ശരിയാ, എന്നാൽ അളിയൻ്റ ആഗ്രഹം തന്നെ നടക്കട്ടെ എന്നു പറഞ്ഞ് കൈയ്യിലിരുന്ന പാൻ്റ് മഹേഷ് വീണ്ടും ഹാങ്കറിലേയ്ക്കിട്ടു.

ഇതൊ പറയുമ്പോഴും നന്ദു നിഷയെ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു,

നിഷ ഫോണുമായി കട്ടിലിൻ്റെ പിറകിൽ ചാരി ഇരിക്കുന്നു, കാലുകൾ നീട്ടി വച്ചിരുക്കുന്നെങ്കിലും ഷർട്ടിൻ്റെ അറ്റം പിടിച്ച് പൂറപ്പത്തിന് മുകളിലൂടെ വച്ചിരിക്കുന്നത് കാരണം പാൻ്റി ഇട്ടിട്ടുണ്ടോ എന്ന് അറിയാൻ കഴിയുന്നില്ല,

കുറച്ചു നേരം കഴിഞ്ഞതും പതിവുപോലെ വാതിലിൽ മുട്ടു കേട്ടു

നന്ദു വേഗം നിഷയേയും നോക്കി കൊണ്ട് ബാത്ത് റൂമിലേയ്ക്ക് നടന്നു,