Chapter Title : വേശ്യായനം 10 [വാല്മീകൻ]

നാല്പതിനടുത്ത് പ്രായം കാണും എന്ന് ഖദീജ കണക്ക് കൂട്ടി.

"എടാ നീ നല്ല ഉരുപ്പിടി ഒപ്പിക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞിട്ട് ഇത് രണ്ടും നല്ല പോലെ ഓടിയ സാധനം പോലുണ്ടല്ലോ?" അയാൾ മുരണ്ടു.

"നീ ഒന്നടങ്ങ് ദിനേശേ. രണ്ടും നല്ല കളി  സാധനങ്ങളാണെന്ന് നമ്മുടെ MLA ഉറപ്പു തന്നിട്ടല്ലേ ഇവറ്റകളെ തന്നെ ഉറപ്പിച്ചത്. കിളുന്ത് പിള്ളേരാണേൽ നമ്മളെ രണ്ടിനേം ഒന്നിച്ച് താങ്ങില്ല. പിന്നെ നമുക്ക് പണിയാകും. ഇതാകുമ്പോൾ കുറച്ചു നല്ല എക്സ്സ്‌പീരിയൻസ് ഉള്ളത് കൊണ്ട് പണ്ണി തകർക്കാം. നമ്മുടെ MLA കളിച്ചു മെതിച്ചതാ രണ്ടിനേം, ആ അഹമ്മദ് ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോ." സുലൈമാൻ പറഞ്ഞു.

"ആ മൈരൻ അഹമ്മദ് ചത്തത് നന്നായി. അവൻ അങ്ങ് മംഗലാപുരത്തു നിന്നു വന്ന് ഇവിടെ നമ്മുടെ അണ്ണാക്കിലേക്ക് തിരുകാൻ നോക്കായിരുന്നു. അവനെ പണിതവനെ കണ്ടാൽ നല്ല ചെലവ് കൊടുക്കണം." ദിനേശ് തുടർന്നു .

"ഉവ്വ്. അഹമ്മദ് ഉള്ളപ്പോ നീയൊക്കെ കാലിന്നിടെല് കുണ്ണ തിരുകി ഇരിക്കുവായിരുന്നല്ലോ." സുലൈമാൻ കളിയാക്കി.

"അഹമ്മദിനുള്ള പണി പുറത്തു നിന്ന് വന്നതാണെന്നാ കേട്ടത്. അവൻ വല്ല പുലിയുടെയും മടയിൽ തലയിട്ട് കാണും" കയ്യിലുള്ള ഗ്ലാസ്‌ ഒറ്റവലിക്ക് കാലിയാക്കി ചിറി തുടച്ചിട്ട് ദിനേശ് പറഞ്ഞു.

"ആ മൈരന് കിട്ടിയത് പോരന്നേ ഞാൻ പറയൂ. പിന്നെ ആ MLA, പണവും പൂറും കണ്ടപ്പോൾ അവൻ്റെ അണ്ടി ഊമ്പാൻ പോയി. ആ തായോളിക്ക് ഒരു പണി കൊടുത്തേ തീരൂ. എൻ്റെ  പാർട്ടി അടുത്ത ഇലക്ഷൻ ജയിക്കട്ടെ, അവനുള്ള പണി ഞാൻ കൊടുക്കാം. പിന്നെ ആ കമ്മീഷണർ, അവനെ ഞാൻ അങ്ങ് വടക്കേ ഇന്ത്യയിൽ നക്സൽ ഏരിയയിലേക്ക് തട്ടും. അവിടെ സ്വന്തം കുണ്ണ ഊമ്പി കഴിയട്ടെ. ഇവിടെ ഇനി ഒരു വരത്തന്മാരും കേറി മേയരുത്. പണം എനിക്കൊരു പ്രശ്നമല്ല. പക്ഷെ ഞാനറിയാതെ ഇവിടെ ഇനി സ്വർണം നീങ്ങിയാൽ മോനെ സുലൈമാനെ, എല്ലാവരും വിവരമറിയും." ദിനേശ് ദേഷ്യം കൊണ്ട് പല്ലുറുമി.

"നീയൊന്നടങ്ങ് ദിനേശേ. നമുക്ക് എല്ലാത്തിനും വഴിയുണ്ടാക്കാം. അതിനല്ലേ നമ്മളിവിടെ കൂടിയത്. ഈ രണ്ടെണ്ണത്തിനെയും നിന്നെ സുഖിപ്പിക്കാൻ ഏർപ്പാടാക്കിയതല്ലേ. നീ ബാക്കിയെല്ലാം വിട്ടു കള." സുലൈമാൻ ദിനേശിനെ സമാധാനിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"എന്നെ സുഖിപ്പിക്കണേൽ