Chapter Title : വേശ്യായനം 6 [വാല്മീകൻ]

പിസ്റ്റൾ കണ്ടതും കമാലുദ്ധീൻ ഉറക്കെ കരഞ്ഞു. ആ പേടിയിൽ അയാൾ അവിടെ ഇരുന്ന ഇരുപ്പിൽ മൂത്രവുമൊഴിച്ചു. അഹമ്മദ്: കഴുവേറീടെ മോൻ. ഇവിടെയാകെ വൃത്തികേടാക്കിയല്ലോ. കമാലുദ്ധീൻ: സാറെ, ഞാനൊരു പാവമാണേ. എന്നെ വെറുതെ വിടണം. ഞാനിനി ഒരു പ്രശ്നവുമുണ്ടാക്കില്ല. അയാൾ നിർത്താതെ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു. അഹമ്മദ്: അല്ലേലും നീ എന്ത് പ്രശ്‌നമുണ്ടാക്കാനാണെടാ.. ഇവിടെയൊക്കെ മൂത്രമൊഴിച്ചു നാറ്റിക്കാനോ. കമാലുദ്ധീൻ: അയ്യോ സാറെ, അങ്ങനെയൊന്നുമില്ല. ഞാൻ തന്നെ വൃത്തിയാക്കിക്കൊള്ളാം. എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ. അഹമ്മദ്: എടാ പൊലയാടി മോനെ. നിനക്ക് ഞാൻ ആരാണെന്നു അറിയാമോ. അറിയില്ലേൽ ഇന്ന് നീ അറിയും. (അബ്ബാസിനോട്) ഇവന് ഇവിടെ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്കാൻ ഒരു തുണി കൊടുക്ക്. ഇവൻ്റെ വീട്ടുകാരെയും കൊണ്ട് വന്നിട്ടുണ്ടോ? അബ്ബാസ്: ഉണ്ട് ഭായ്. അവർ വേറെ കാറിലുണ്ട്. ഇത് കേട്ടതും കമാലുദ്ധീൻ അഹമ്മദിൻ്റെ കാലിൽ വീണു കാലു കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞു. കമാലുദ്ധീൻ: സാറെ, എൻ്റെ വീട്ടുകാരെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ. ഞങ്ങൾ പാവങ്ങളാണേ. അബ്ബാസ് അപ്പോളേക്കും തുടക്കാൻ തുണി കൊണ്ടു വന്നു കമാലുദ്ധീന് എറിഞ്ഞു കൊടുത്തു. അഹമ്മദ്: നീ ഇവിടെ മുഴുവൻ തുടച്ചു വൃത്തിയാക്ക്. പണി നിർത്തിയാൽ നിൻ്റെ തലച്ചോറ് ഇവിടെ ചിതറും. (അബ്ബാസിനോട്)  ഇവൻ്റെ ചെക്കനെ അടുത്ത മുറിയിലാക്ക്. എന്നിട്ടു ഇവൻ്റെ പെണ്ണുമ്പിള്ളയെ ഇങ്ങോട്ടു കൊണ്ട് വാ. അബ്ബാസ്: ശരി ഭായ്. കമാലുദ്ധീൻ തുണിയെടുത്തു അയാൾ മൂത്രമൊഴിച്ചു വച്ചതു തുടക്കാൻ തുടങ്ങി. അബാസ് പോയി കുറച്ചു കഴിഞ്ഞു ഖദീജയെയും കൂട്ടി വന്നു. ഖദീജ കയറി വന്നപ്പോൾ കമാലുദ്ധീൻ തല താഴ്ത്തി ഇരുന്ന് നിലം തുടക്കുന്നതാണ് കണ്ടത്. അവൾക്ക് കാര്യം തീരെ പന്തിയല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി. ഖദീജക്ക്