Chapter Title : ? വിധുമുഖി ? [കൊമ്പൻ]

റ്റു ലൈഫിൽ കാര്യങ്ങൾ നിന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകുമെന്ന്! പക്ഷെ അപ്പോഴും നിന്റെ പേര് ഞാൻ മറന്നിരുന്നു. ഞാൻ ഒന്നുമറിയാത്തപോലെ ഋതുവിനോട് നിന്റെ കസിനല്ലേ എന്താ അവളുടെ പേര് ഞാൻ മറന്നു എന്ന് ചോദിച്ചു. അന്നേരം അവളൊന്നു നേരിയ രീതിയിൽ ഞെട്ടിയതും കണ്ടപ്പോ എന്റെ ഡൌട്ട് കൂടി. പിന്നെ നിന്റെ പേര് ധ്രുവിക എന്നുടെ പറഞ്ഞപ്പോ! എനിക്കുറപ്പായി...❤️…”

“നാശം! എനിക്ക് കുറച്ചൂടെ ഇതുനീട്ടികൊണ്ട് പോണം ന്നൊക്കെ ആഗ്രഹമുണ്ടായിരുന്നു.. ഈ പൊട്ടിക്കാളി ഋതു കാരണം ശെയ്!!!!”

“അതേയ് അവൾ കാരണമല്ലേ നിനക്കെന്റെ നമ്പർ കിട്ടീത്..”

“നമ്പർ കിട്ടാനൊക്കെ എനിക്ക് വേറേ വഴിയുണ്ട്…”

“അതെങ്ങനെ…?”

“പറയില്ല.. ഹിഹി”

“പിന്നെ നീയിന്നലെ രാത്രി എന്നെ വിളിച്ചില്ലെങ്കിൽ നിന്നെ ഞാൻ ഇന്ന് ക്‌ളാസിൽ വെച്ച് തന്നെ പുറത്തേക്ക് വിളിച്ചിറക്കാൻ ആയിരുന്നു ആലോചിച്ചത്…! എന്നിട്ട് ചോദിക്കാനും…..നീയാണോ എന്നെ നെഞ്ചിലെന്നു ????”

“അയ്യോ!!! അതെന്തിനാ….ഞാൻ പേടിച്ചു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.. ങ്ങനെയൊക്ക ചെയ്താൽ..!!”

“ഹാ…..നിന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് ആണ് നിനക്കെന്നെ വിളിക്കാൻ തോന്നിയതൊക്കെ..”

“ഫെയർ വെൽ ഡേയ് കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ഋതുന്റെ ഒപ്പം മുറിയിലെത്തിയപ്പോ മുതൽ മാത്യുന്റെ നമ്പർ ചോദിയ്ക്കാൻ തുടങ്ങീതാ… തരണ്ടേ സാധനം! പിന്ന അവളുറങ്ങും വരെ ഞാൻ കാത്തിരുന്നു…. ഞാൻ ഉറക്കം വരുന്ന പോലെ അഭിനയിച്ചു കിടന്നു… ഋതു ഉറങ്ങിയശേഷം ഫോൺ എടുത്തു…”

“ശെരി ദേ ഹോസ്റ്റൽ എത്തി!..”

“മാത്യു.. ഇനിയെപ്പോഴാ നമ്മിളിതു പോലെ പോകുക..!?”

“പോകാല്ലോ..!! പിന്നെ എന്റെ അമ്മക്കുട്ടി നിന്നെ കൊതി തീരെ കാണാൻ എന്നൊക്കെ പറഞിട്ടുണ്ട്. എന്റെ എക്സാം കഴിഞ്ഞിട്ട് നമുക്ക് വീട്ടിലേക്ക് പോകാം ട്ടോ…”

“കുഴപ്പമാകുമോ..!”

“ഉം ആകും, അമ്മ നിന്റെ ചന്തിക്ക് പൊട്ടിക്കാൻ വേണ്ടി കാത്തിരിക്കയാണ്..ഹിഹി”

“ങ്‌ഹും ങ്‌ഹും.. ഞാൻ പോണു…” ധ്രുവിക ബൈക്കിൽ നിന്നും ഇറങ്ങികൊണ്ട് എന്റെ കവിളിൽ കൈകൊണ്ട് പിടിച്ചമർത്തി കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“പോയിരുന്നു പഠിക്ക്… ഞാൻ വിളിക്കില്ല ട്ടോ.. ഡിസ്റ്റ്ബ് ചെയ്യാൻ നോക്കില്ല...ഉം..” ധ്രുവിക ചുറ്റും നോക്കിയെന്റെ നെറ്റിയിൽ ഓര്മ്മയും തന്നു മുടിയിഴയിൽ കോതികൊണ്ട് ചിരിച്ചു. അവൾ രണ്ടു വട്ടം തിരിഞ്ഞു നോക്കുകയും ചെയ്തിട്ട് ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് നടന്നു. സമയം 8 മണി കഴിഞ്ഞു.

വീട്ടിലെത്തിയതും അമ്മയും അപ്പനും എന്നെ നോക്കി