Chapter Title : ? വിധുമുഖി ? [കൊമ്പൻ]

ഒരു പാർട്ട് ടൈം ജോലി കിട്ടിയതും എല്ലാം ഞാനും ശ്യാമും സണ്ണിയും കൂടെ എന്റെ വീട്ടിൽ സംസാരിക്കുമ്പോ ഒത്തിരി വൈകി. അമ്മ കഴിക്കാൻ വേണ്ടി ഞങ്ങളെ വിളിക്കാൻ മുറിയിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ യാദൃശ്ചികമായി ധ്രുവികയുടെ കാര്യവും ഞാൻ പറയുന്നത് അമ്മ കേട്ട് കാണണം. അന്ന് എല്ലാരും വെള്ളമടി കഴിഞ്ഞു തിരികെ പോയശേഷം, ഞാനും അപ്പനും അമ്മയും കൂടെ അത്താഴം കഴിക്കുമ്പോ എന്റെ അമ്മ അപ്പനോട് ധ്രുവികയെ ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൂട്ടികൊണ്ട് വരാമെന്ന ആലോചന പറഞ്ഞത്.

“എത്ര നാളായി ഞാൻ പറയുന്നു എന്റെ മോളെ ഒന്ന് കാണണം ന്ന്…മാത്തു ദുഷ്ടൻ എന്നെ കൂട്ടിയിട്ട് പോകുന്നേയില്ല. ഇവന് എക്സാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾക്ക് എക്സാം എന്ന പറഞ്ഞു വൈകിച്ചു, മക്കളുടെ പഠിത്തമല്ലേ വലുതെന്നു ഞാൻ വിചാരിച്ചിരിക്കുമ്പോ… ഇപ്പൊ കേൾക്കുന്നു ധ്രുവിക തനിച്ചു നിൽക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്… അത് അത്ര സുഖമുള്ള പരിപാടിയൊന്നുമല്ല!!! ഞാൻ വിളിച്ചോണ്ട് വരാൻ പോവാ എന്റെ മോളെ… ഇങ്ങോട്ടേക്ക്….”

അപ്പൻ അതും കേട്ട് അമ്പരന്നു നിന്നു. അല്ലേലും അമ്മയുടെ തീരുമാനം അതെന്റെ വീട്ടിലെ അവസാന വാക്കാണ്. പരസ്പര ബഹുമാനം കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളിൽ അങ്ങനെയാകണം. അങ്ങനെ തിങ്കളാഴ്ച വൈകീട്ട് അമ്മയും അപ്പനും കൂടെ ധ്രുവികയുടെ വാടകവീട്ടിലേക്ക് ചെന്നുകൊണ്ട് അവളുടെ സാധനങ്ങൾ എല്ലാം എടുത്തേച്ചും വീട്ടിലേക്ക് വരാനായി കാറിൽ പുറപ്പെട്ടു.

ധ്രുവികയുടെ വല്യച്ഛൻ അതായത് ഋതുവിന്റെ അച്ഛനിക്കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ അവളോട് ദേഷ്യത്തിലുമായി. കാര്യം മറ്റൊന്നുമില്ല. ഉറപ്പിച്ച കല്യാണം ഇട്ടെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ധ്രുവികയുടെ അമ്മ കാമുകന്റെ ഒപ്പം പോയതുകൊണ്ട് തന്നെ ഋതുവിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കുമെല്ലാം നല്ല ദേഷ്യമായിരുന്നു. ധ്രുവികയും അതുപോലെ തന്നിഷ്ടം കാണിക്കുമെന്നുള്ള അവരുടെ പക്ഷം ശെരിയായ പോലെയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ധ്രുവികയ്ക്ക് ചെറിയ വിഷമം ഉണ്ടായപ്പോൾ വസുധമ്മ ഭാവി മരുമകളെ കൈപിടിച്ചുകൊണ്ട് കൊണ്ട് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ വന്നു. അവിടെ നിന്നും ഞങ്ങളുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരുന്ന അത്രയും സമയം ധ്രുവിക അമ്മയെ കെട്ടിപിടിച്ചു കരയുകയിരുന്നു എന്ന് അമ്മ എന്നെ തനിച്ചുകിട്ടിയപ്പോൾ പറഞ്ഞു. പക്ഷെ വീടെത്തിയതും എന്നെ അവളുടെ കണ്ണീരു കാണിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ മുഖത്തൊരു ചിരി വരുത്തി. എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ പാതിയല്ലേ എനിക്കറിയില്ലേ…. അവൾ