Chapter Title : ? വിധുമുഖി ? [കൊമ്പൻ]

നമ്മുടെ കോളേജിൽ ജൂനിയേർസ് ഉൾപ്പെടെ പലരെയും നമ്മുടെ ആമ്പൽക്കുളത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോ നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു… പക്ഷെ! അവരിൽ ചില പെൺകുട്ടികൾക്ക് എന്നെ പേടി! ചിലർക്ക് ആരാധന, ചിലർക്ക് ദേഷ്യം! അങ്ങനെ മിന്നി മായുന്ന മുഖങ്ങളുടെ ഇടയിൽ നിന്നും ഞാനെങ്ങനെ ഈ കാന്താരിയെ കണ്ടുപിടിക്കും…?!!”

“നീയിതു എന്നോട് പറയുന്നതുപോലുമിപ്പോഴല്ലേ… ഹാ…..

ഈ കഴിഞ്ഞ ഒരാഴ്ച കൊണ്ട് റെജിൻ ഉള്ള കോഴിത്തരം എല്ലാം പുറത്തെടുത്തു വല വീശിയിട്ടും നിന്റെ പെണ്ണിനെകണ്ടു കണ്ടിയിട്ടില്ല...ല്ലേ സാരമില്ലെടാ... ഞാനും നോക്കാം സ്‌മൃതിയോടു നാളെ ചോദിക്കാം. അവൾക്കുമെന്തെലും അറിയാതിരിക്കില്ല. പിന്നെ ഈ ലെറ്റർ ഒക്കെ അവളെങ്ങനെയാണ് നിനക്കയച്ചത്, അല്ലാ...ഇതിനു സ്റ്റാമ്പ് ഒന്നുമില്ലലോ...”

“ആട ഇതൊക്കെ ഈ വീട്ടുമുറ്റത്തൂടെ പോകുന്ന സ്‌കൂൾ പിള്ളേരുടെ കയ്യിലവൾ കൊടുത്തുവിടുന്നതാണ്…”

“അപ്പൊ പിള്ളേരോട് ചോദിച്ചൂടെ.... എന്തേലും തുമ്പ് കിട്ടില്ല????”

“ഞാനതൊക്കെ ഒരുമാസം മുന്നേ നോക്കിയതാണ് സണ്ണീ…. അതെന്താണ് വെച്ചാൽ ആ കാന്താരി ഓരോ തവണയും ഓരോ കുട്ടികളുടെ കൈയിലാണ് കൊടുക്കുന്നത്, അവരോടു ചോദിച്ചാൽ ചിലപ്പോ പറയും കറുത്ത പെൺകുട്ടിയാണ് എന്ന്! ചിലപ്പോ പറയും വെളുത്ത കുട്ടിയാണെന്ന്, മറ്റു ചിലപ്പോ ഉയരം കുറവായ ചേച്ചി ആണെന്നും, ചിലപ്പോ തടിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും…!!!!”

“അപ്പൊ ഒന്നിൽ കൂടുതൽ പേരുണ്ടോ ഇനി?” CID പാച്ചുവിന്റെ അടുത്ത സംശയം.

“എന്റെ റെജിനെ പ്ലീസ്!” ഞാനും സണ്ണിയും വീണ്ടും ഒന്നിച്ചു പറഞ്ഞു.

അവനത് വേണമെന്ന് വെച്ചിട്ട് പറഞ്ഞതാണെന്ന് അവന്റെ മുഖത്തെ കള്ള ചിരിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

“ശെരി. എല്ലാം പോട്ടെ… ഈ കഴിഞ്ഞ രണ്ടു മാസമായിട്ട് എത്ര തവണ അവളിങ്ങോട്ടേക്ക് നിന്നെ വിളിച്ചു സംസാരിച്ചു….”

“മൂന്നു തവണയാണ്, വിളിച്ചത് എല്ലാം ഞായറാഴ്ച ആണ്. അതും വൈകീട്ട് ഒരു 5:30 ക്കു….അന്വേഷിച്ചപ്പോൾ നമ്മുടെ ഹോസ്റ്റലിന്റെ അടുത്തുള്ള 3 ബൂത്തുണ്ട്, അവിടെ നിന്നാണ്…!”

“ഇന്ന് വിളിച്ചോ അപ്പൊ…?!!!!!”

“വിളിച്ചു!!”

“എന്ത് പറഞ്ഞു…”

“എക്സാം കഴിഞ്ഞാൽ എപ്പോഴാണ് ജർമനിയിലേക്ക് പോകുന്നത്, വിസയെല്ലാം ഒക്കെ ആയോ എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു….”

“എഹ് അവളോടാരു പറഞ്ഞിത്തൊക്കെ…”

“എനിക്കറിയില്ല!!!!”

“ഇത് നിങ്ങളുടെ ക്‌ളാസിലെ ആരോ ആവും…..അല്ലാതെ ആർക്കാണ് ഇതൊക്കെ അറിയുന്നത്….” റെജിൻ അതിൽ തന്നെ ഉറച്ചു പറഞ്ഞു.

“നീതന്നെ പറ സണ്ണീ, നിങ്ങളുടെ ക്‌ളാസിലെ നീരജയോ അല്ലെങ്കിൽ