Chapter Title : വില്ക്കപ്പെട്ട കനികള് [ജംഗിള് ബോയ്സ്]
അമ്മായിയും.
ഇവരെ കണ്ട് പുഷ്പ അമ്മായി: വാ മക്കളെ ഇവിടെയിരിക്കാം...
പുഷ്പ അമ്മായി അറ്റത്തായിരുന്നു ഇരുന്നത്. അതിന് അടുത്ത് രാമനമ്മാവന്. വിന്ഡോ സീറ്റ് ഒഴിവാക്കിയിരുന്നുകൊണ്ട്
രാമനമ്മാവന്: കുറെ പേര് വഴിക്കല്ന്ന് കയറീട്ട്ണ്ട്. അതാ സീറ്റ് ഫുള്ളായത്. ഒരാള് ഇവിടെയിരുന്നോ...
അനിത: ചേച്ചി ഇരുന്നോ.. ഞാന് നിന്നോളാം... ആരെങ്കിലും ഇറങ്ങുവല്ലോ...
പുഷ്പഅമ്മായി: എന്നാ മോള് ഇരുന്നോ...
ഇതുകേട്ട് അംബിക ആ ബസിലെ അവസാന വരിയിലെ സീറ്റില് വിഡോയോടു ചേര്ന്നിരുന്നു. തന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് വന്നിരുന്ന അംബികയോടായി
രാമന്: ഇവള്ക്ക് വിന്ഡോ സീറ്റിലിരുന്നാല് വെയിലടിക്കൂന്ന്.. അതാ ഇവിടെയിരിക്കണ്.
എന്നുപറഞ്ഞു തന്റെ വലതുഭാഗത്തിരിക്കുന്ന ഭാര്യയെ നോക്കുന്ന രാമനമ്മാവന്. ശരിയാണ് പുറത്തെ വെയില് മുഴുവനും തന്റെ മുഖത്തേക്കാണ് അടിക്കുന്നത്. ആ ഭാഗത്താണെങ്കില് കര്ട്ടണും ഇല്ല. ബസില് നല്ല ചൂടും അംബികയ്ക്കും അനിതയ്ക്കും നന്നായി വിയര്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൂടെ മറ്റു യാത്രക്കാര്ക്കും. ഏ സി ഓണ് ചെയ്തിരുന്നെങ്കില് എന്ന് അവര് ആശിച്ചുപോയി. കയ്യിലെ വെള്ളത്തിന്റെ കുപ്പി തുറന്ന് വെള്ളം കുടിച്ചുകൊണ്ട് പുഷ്പയോടായി.
രാമന്: നിനക്ക് വെള്ളം വേണോ...?
പുഷ്പ: വേണ്ട...
രാമന്: മക്കള്ക്ക് വേണോ..
അംബികയും അനിതയും: വേണ്ട അമ്മാവാ
എന്നു പറഞ്ഞു.
അനിത പുഷ്പ അമ്മായിയോടു ചേര്ന്ന് ബസിന്റെ പിന്നിലെ കമ്പി പിടിച്ചു നിന്നു. എതിരെയുള്ള സീറ്റില് വെച്ച ആ പാത്രങ്ങള് എടുത്തിരുന്നെങ്കില് അനിതയ്ക്ക് അതില് ഇരിക്കാമായിരുന്നു. അനിത തന്റെ കയ്യില് താന് റെക്കോര്ഡ് ചെയ്ത കല്ല്യാണ വീഡിയോ ഫോണ് കാണുകയായിരുന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ആ ബസിലേക്ക് പ്രായം പത്ത് പന്ത്രണ്ട് തോന്നിക്കുന്ന പെണ്കുട്ടികള് കയറിവന്നു. പിന്നാലെ വരുന്ന ആളെ കണ്ട് അനിത ഞെട്ടി. അതേ തന്നെ ശല്യം ചെയ്ത ആ ആള്. അയാള് ബസില് മൊത്തെ കണ്ണോടിച്ചു. നേരെ എന്നെ കണ്ടു. ഞാന് ഞെട്ടലോടെ തലതാഴ്ത്തി. അയാള് എന്റെയടുത്തേക്ക് വന്നു. എന്നെയൊന്ന് നോക്കി. ഞാന് വേഗം അയാളില് നിന്ന് കണ്ണെടുത്തു
💬 Comments
View all comments