Chapter Title : വില്ലൻ 7 [വില്ലൻ]

കരഞ്ഞു....

കുറച്ചുകഴിഞ്ഞു സമർ എന്റെ വാതിൽക്കലേക്ക് വന്നു.....

"നീ ഫുഡ് കഴിക്കുന്നില്ലേ....."......അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു.......

"എനിക്ക് വിശപ്പില്ല.........".....ഞാൻ മറുപടി കൊടുത്തു.......

അവൻ തിരിഞ്ഞുപോകാൻ ഒരുങ്ങി....പെട്ടെന്ന് അവൻ തിരിഞ്ഞു.......

"നീ ഓക്കേ അല്ലെ......".....അവൻ എന്നോട് ചോദിച്ചു.....ആ ചോദ്യം എന്നിൽ വീണ്ടും കണ്ണീർ നിറക്കാൻ തുടങ്ങി.......

"ഹാ........"....ഞാൻ ഒരുവിധത്തിൽ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു........

.......അവൻ പതിയെ തിരിഞ്ഞുപോയി.........

ഞാൻ തലയണയിൽ മുഖം പൊത്തി കരഞ്ഞു.......സമർ എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുന്നത് എനിക്ക് സഹിക്കാനായില്ല......അത്രമേൽ ഞാൻ അവനെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.....അവനെ ഞാൻ വേദനിപ്പിച്ചു എന്ന് ഓർത്തപ്പോൾ എന്നിൽ സങ്കടത്തിന്റെ പെരുമഴ വന്നു.....ഞാൻ ദേഷ്യത്തോടെ പറഞ്ഞത് അവനെ നല്ലപോലെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു........അല്ലെങ്കിൽ അവൻ എന്ത് പിഴച്ചു.......ഞാൻ ഓരോന്ന് ആഗ്രഹിച്ചത് അവന്റെ തെറ്റാണോ.....പാവം........അവൻ സോറി പറഞ്ഞപ്പോൾ അവന്റെ കണ്ഠം ഇടറിയിരുന്നു.....താൻ കാരണം.......അവന്റെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം അവിടെ തന്നെ എനിക്ക് മനസ്സിലായി.....ഈ ഞാൻ കാരണം അല്ലെ അത്........പാവം തലകുനിച്ചു ആണ് നടന്നുപോയത്.......ആ തല ആരുടെ മുന്നിലും കുനിയരുത് എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ട് ഞാൻ തന്നെ അതിന് കാരണമായി......എല്ലാം ഞാൻ കാരണം.......പാവം പിന്നേം എന്റെ അടുത്ത് വന്നു......എന്താ ഫുഡ് കഴിക്കാത്തെ എന്ന് ചോദിച്ചു.....അപ്പോഴെങ്കിലും തനിക്ക് മാപ്പിരക്കാമായിരുന്നു... ചെയ്തില്ല.....പിന്നേം അവനെ ഒഴിവാക്കി.......വേദനിപ്പിച്ചു.....അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു......അവളെ വിഷമം അവസാനിപ്പിക്കാൻ നിദ്രാദേവി പോലും അവളെ പുൽകിയില്ല......

കുറച്ചപ്പുറത്ത് മറ്റൊരാളുടെ അവസ്ഥയും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നില്ല......ഷാഹിയുടെ അകൽച്ച സമറിനെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു........എന്താ പറ്റിയെ എന്ന് അവന് മനസ്സിലായില്ല........അവളിൽ നിന്നുവന്ന വാക്കുകൾ അവനെ നല്ലപോലെ വേദനിപ്പിച്ചിരുന്നു.......പാവം.....ഭക്ഷണം പോലും കഴിച്ചിട്ടില്ല......എന്താ അവളുടെ പ്രശ്നം എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.......അതെന്താണെങ്കിലും ഞാൻ തീർത്തുകൊടുക്കില്ലേ........ഇനി ഞാനാണോ പ്രശ്നം.......അവന്റെയുള്ളിലും വിഷമം നിറഞ്ഞു നിന്നു.........അവനും ഉറക്കം വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല........

കണ്ടില്ലേ.......ഇവർ രണ്ടുപേർക്കും ഇന്നലെ ഉറക്കം വരാതിരുന്നത് അതിരറ്റ സന്തോഷം കാരണമായിരുന്നു......ഇന്ന്