Chapter Title : വിനോദവെടികൾ 5 [ഒലിവര്‍]

നമ്മൾ നിന്നിടത്തെ കാര്യം അറിയാവുന്നതും അല്ലേ? വാ…. ഷിയാസിന്റെ ഉമ്മയുണ്ട് അവിടെ…” വിനോദ് പറഞ്ഞു.
“ ഒരുമ്മയും വേണ്ട ബാപ്പയും വേണ്ട… എനിക്ക് നിങ്ങടെ കൂടെ വരികേം വേണ്ട!” ഞാൻ കട്ടായം പറഞ്ഞു. അവന്മാർ എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ നിന്നു.
“ ശരി… കൊണ്ടുവിടുന്നില്ലേൽ വേണ്ട. ഞാനൊറ്റക്ക് പൊയ്ക്കോളാം.” അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഞാന്‍ എതിർദിശയിലേക്ക് നടന്നു. രണ്ട് കിലോമീറ്ററൊക്കെ എപ്പഴേ കഴിഞ്ഞുകാണും. തിരിച്ച് എപ്പൊ നടന്നെത്തുമെന്നറിയില്ല. ഒരു പെണ്ണ് ഒറ്റയ്ക്കീ വഴിയിലൂടെ നടന്നാൽ എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കുമെന്നും. എന്നാലും ഈ നാറികളുടെ തോന്നിവാസത്തിന് നിന്നുകൊടുക്കാനില്ല.
ഒരു നിമിഷം സ്തബ്ധരായി നിന്ന അവർ ബൈക്കുമായി പുറകെയെത്തി. സ്ലോ ചെയ്ത് ഞാൻ നടക്കുന്നതിനൊപ്പം വണ്ടിയുരുട്ടി.
“ ശരിയാ… തെറ്റ് ഞങ്ങളുടെയാ… ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മനസ്സൊന്ന് പാളിപ്പോയി. ചെറുപ്പക്കാരല്ലേ… അന്നേരം അങ്ങനെ പറ്റിപ്പോയി… സോറി… ഒരായിരം സോറി മിസ്സേ”
ഞാൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാതെ നടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. അവന്മാർ ബൈക്ക് പിന്നെയും കൂടെയുരുട്ടി.
“ പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് തിരിച്ചാ ബസ്സ് സ്റ്റോപ്പിൽ കൊണ്ടാക്കാൻ മാത്രം പറയരുത്… ഒറ്റയ്ക്ക് രണ്ടര മണിക്കൂര്‍ അവിടെ നിന്നിട്ട് ടീച്ചർക്ക് എന്തേലും ആയിപ്പോയാ ഞങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നെ ജന്മത്ത് മനസമാധാനം കിട്ടില്ല.”
“ നിങ്ങടെ കൂടെ വന്നാല്‍ എനിക്കും...”
“ മിസ്സേ… എന്റെ ബർത്ത്ഡേ പാർട്ടിയായിരുന്നു. രണ്ടെണ്ണം വീശിപ്പോയപ്പൊ മത്ത് തലയ്ക്ക് പിടിച്ചുപോയി. ഇപ്പഴാ കെട്ടൊന്ന് ഇറങ്ങിയെ… ഇനി അങ്ങനെയൊന്നും പറ്റൂല… പ്ലീസ്… ഞങ്ങടെ ടീച്ചറല്ലേ.. ഞങ്ങളെന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്താല്‍ ടീച്ചറല്ലാതെ വേറാരാ ക്ഷമിക്കുക…?” പറഞ്ഞു നിർത്തുമ്പോഴേക്ക് വിനോദിന്റെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ആരുടെയെങ്കിലും സങ്കടം കണ്ടാൽ ഒരാവശ്യവുമില്ലാതെ എനിക്കും സങ്കടം വരുന്നൊരു വൃത്തികെട്ട സ്വഭാവമുണ്ട്. അത് ഇത്തവണയും എന്നെ ചതിച്ചു. എന്റെ കാലുകളുടെ ചലനം പതുക്കെയായി.
“ ശരി.. നിങ്ങള് വെറുതെ സെന്റിയാക്കാതെ… ഞാനെന്റെ വിഷമം കൊണ്ട് പറഞ്ഞുപോയതാ…” ഞാൻ നടപ്പ് നിർത്തി അവന്മാരുടെ നേരെ കൈകെട്ടി നിന്നു.
“ പതിനൊന്നരയാവുമ്പോൾ എന്നെ സ്റ്റോപ്പിൽ കൊണ്ടുവിടാമെങ്കിൽ മാത്രം ഞാന്‍ വരാം.. അതും ഒരാള് മാത്രം കൊണ്ടുവിട്ടാൽ മതി… ഇല്ലേൽ മുട്ടിയുരുമ്മി ഇരിക്കുമ്പൊ നിനക്കൊക്കെ പിന്നേം വല്ലതും തോന്നും.”
“ ഓക്കെ മിസ്സേ… സമ്മതിച്ചു. ഇപ്പഴും വേണേൽ