Chapter Title : യക്ഷി 4 [താർക്ഷ്യൻ]

വന്നില്ലല്ലോ കുഞ്ഞേ”.. മമ്മി ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു..!

എന്റെ തലയിലേക്ക് ഒരു ഇടിത്തീ വന്നു വീണത് പോലെ തോന്നി… ഞാൻ.. ഞാൻ അടുക്കളയിൽ പോയില്ലെന്നോ..? എന്ന് വെച്ചാൽ..!! എന്റെ സ്വബോധം നഷ്ടമാകുന്നത് പോലെ തോന്നി..

ഒന്നെങ്കിൽ മമ്മി വിദഗ്ദ്ധമായി എന്നെ കബളിപ്പിക്കുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ… അല്ലെങ്കിലെന്ത്..? ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടെന്നോ..? ഒരിക്കലുമല്ല… അതിനു യാതൊരു സാധ്യതയും ഇല്ല. ഞാൻ മമ്മിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. മമ്മിയുടെ മുഖത്ത് കള്ളത്തരത്തിന്റെ യാതൊരു ലാഞ്ജനയും ഇല്ല. കൊച്ചു കുട്ടികളുടെ മുഖമെന്നോണം നിർമ്മലവും കണ്ണുകൾ നിഷ്കളങ്കവുമായി ഇരിക്കുന്നു..! എന്റെ നീണ്ട നിശബ്ദത കണ്ട് മമ്മിക്ക് ഭയമായി…

“എന്താണ് മോനു..? സ്വപ്നം വല്ലതും കണ്ടോ”..? മമ്മിയുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാതെ ഭയം നിഴലിക്കുന്നത് ഞാൻ കണ്ടു. മമ്മിയെ ചുമ്മാ പേടിപ്പിക്കേണ്ടന്നു ഞാൻ കരുതി കൂടുതൽ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“ആഹ് സ്വപ്പ്നം കണ്ടതാ… നല്ല ക്ഷീണം ഒണ്ടാരുന്നു. അപ്പൊ ഉറങ്ങിയത് അറിഞ്ഞു പോലും ഇല്ല അതാകും”.. ഞാൻ മമ്മിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു…

“ഹാവൂ.. ഞാൻ ആകെ ഫയന്നു പോയെന്നെ…” മമ്മിയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആശ്വാസം..

“ഓഹ്.. മമ്മി പേടിക്കണ്ടന്നെ.. ഒരു സ്വപ്നവല്ലേ”... പറയാൻ ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞെങ്കിലും അതൊരു സ്വപ്നം എന്ന് പറഞ്ഞു തള്ളിക്കളയാൻ എനിക്ക് തോന്നിയില്ല. വരട്ടെ എന്തെങ്കിലും തെളിവ് കിട്ടാതെ ഇരിക്കില്ല. പെട്ടന്നാണ് ആ ഫോൺ കോളിനെക്കുറിച്ച് ഓർത്തത്…!! അതാണല്ലോ എല്ലാത്തിനും കാരണം. ഐവാ..!! അതിലും വലിയ തെളിവ് ഇനി വേണ്ടല്ലോ.. ഈ കേസ് സുഖമായി തെളിയിക്കാം. ഞാൻ വീണ്ടും ചിന്തകളിൽ വ്യാപൃതനായതുകണ്ട് മമ്മി എന്നെ തട്ടിവിളിച്ചു.

“എന്താണ് ഇത്ര ആലോചന”..?

ഞാൻ: ഏയ് ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ ചുമ്മാ അതൊക്കെ ഒന്ന്