Chapter Title : യവനസുന്ദരി [Lee child]

നഷ്ടത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാൻ അവന് ഒരിക്കലും സമയമില്ലായിരുന്നു. എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ അവൻ കരുത്തും കരുത്തും കാണിക്കുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാൽ പ്രണിതയുമായുള്ള ബന്ധത്തിനുശേഷം, ആ നിമിഷം അയാൾക്ക് ദുർബലത തോന്നി. അയാൾക്ക് എല്ലാം അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. താൻ അനുഭവിച്ച നഷ്ടം അയാൾക്ക് അനുഭവിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അയാൾക്ക് കരയാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരുപക്ഷേ പ്രണിതയ്ക്ക് മനസ്സിലാകുമെന്ന് അയാൾ കരുതി, അയാൾ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്. താൻ എന്തിനാണ് കരയുന്നതെന്ന് പ്രണിതയ്ക്ക് മനസ്സിലായി.

"എല്ലാം പുറത്തുവിടൂ, ആര്യ….അങ്ങയുടെ വേദന…അതെനിക്ക് മനസ്സിലാവും…." പ്രണിത മന്ത്രിച്ചു.

അഗസ്ത്യ അവളെ കൂടുതൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, അയാൾക്ക് അവളെ ആവശ്യമുള്ളതുപോലെ. അവൻ ഉറക്കെ കരയാൻ തുടങ്ങി. എല്ലാം പുറത്തുവിടുമ്പോൾ പ്രണിത അവന്റെ മുടിയിൽ തഴുകി.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൻ ശാന്തനായി. പ്രണിത അവന്റെ നെറ്റിയിൽ മൃദുവായി ചുംബിച്ചു. ആ നിമിഷം അവൾ അവനോട് ചെയ്യുന്നതെല്ലാം അഗസ്ത്യമിന് ആവശ്യമായിരുന്നു. അവൾ അഴിച്ചുമാറ്റിയ സാരി എടുത്ത് അതിൽ പൊതിഞ്ഞു.

അവർ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉറങ്ങി. വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അഗസ്ത്യ ഉറങ്ങിയ ഏറ്റവും ആഴമേറിയ ഉറക്കമായിരുന്നു അത്.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അഗസ്ത്യ ശരിക്കും നല്ല ഉറക്കത്തിന് ശേഷം ഉണർന്നു. അവൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു എഴുന്നേറ്റു ഉടുമുണ്ട് ധരിച്ചു, ഒരു മേൽമുണ്ട് കൊണ്ട് നെഞ്ച് മൂടി.അടുത്തു പ്രണീത ഇല്ലായിരുന്നു..

അവൻ കണ്ണുകൾ തുടച്ചു, പ്രണിത അതിരാവിലെ ഉറക്കമുണർന്നപ്പോൾ നദിയിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ച വെള്ളം കൊണ്ട് മുഖം കഴുകി.

അവൻ കുടിലിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, താമരയുടെ സ്ഥാനത്ത് ധ്യാനിക്കുന്ന പ്രണിതയെ കണ്ടു. അവൻ ഒന്ന് നോക്കി ചിരിച്ചു. അടുത്തുള്ള കരിവേല മരത്തിൽ നിന്ന് ഒരു കമ്പ് പൊട്ടിച്ച് പല്ല് തേച്ചു, ആ