Chapter Title : യവനസുന്ദരി [Lee child]

രാജ്യത്തിന്റെ രാജഗുരു…

രാജഗുരു….

ഇപ്പോൾ മെല്ലെ ആ മുഖം ഓർമ വന്നു…പണ്ട് അച്ഛന്റെ കൂടെ കൊട്ടാരത്തിൽ പോയപ്പോൾ അവരെ കണ്ടിരുന്നു…

ഞാനിവിടെ വന്നത് ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ മുഴുവൻ അഭ്യർത്ഥനയുമായാണ്….

ഈ രാജ്യത്തിനൊരു രാജാവ് വേണം…

അഗസ്ത്യ….. നീയാണത്…

ഞാനടക്കം എല്ലാവരും ഞെട്ടി….

ഞാൻ…എന്തിനു…

അമ്മ: അങ്ങെന്താണ് പറയുന്നത്? അവനു പ്രായം 18 തികഞ്ഞിട്ടില്ല…

ഗുരു: അറിയാം, വേറെ നിവർത്തിയില്ല…രാജകുടുംബത്തിൽ ആർക്കും  ഇളം തലമുറയിൽ പെട്ടവരില്ല…

ഞാൻ: എനിക്ക് രാജാവാകുള്ള യോഗ്യതയോ പക്വതയോ ഇല്ല..

ഗുരു: നീയെന്നെ കാണുന്നതിനേക്കാളുപരി എനിക്ക് നിങ്ങൾ രണ്ടു പേരെയും അറിയാം.. ഒരു രാജാവിന് വേണ്ടത് നീതിബോധമാണ്, അത് നിനക്കുണ്ട്…. പിന്നെ പക്വത.. അത് നീ താനേ കൈവരിച്ചോളും…

ഞാൻ: എനിക്ക് പകരം ചന്ദ്രയെ രാജാ…

അത് പൂർത്തിയാകുന്നതിനു മുൻപേ ചന്ദ്ര…

എനിക്ക് വേണ്ട ജ്യേഷ്ട്ടാ…അങ്ങ് തന്നെ ആയിക്കോളൂ…

ശരിക്കും ജീവിതം വഴിമുട്ടിയ അവസ്ഥ…

________________

വിദർഭ രാജ്യത്തെ മഹാരാജാവായി അവരോധിക്കപ്പെട്ടപ്പോൾ ഞാനറിഞ്ഞില്ല വരാൻ പോവുന്ന മഹാദുരന്തത്തെ കുറിച്ച്…

ഇപ്പോൾ

വിദർഭ എന്ന രാജ്യം അതിന്റെ പഴയ പ്രതാപത്തിന്റെ ഒരു നിഴൽ മാത്രമായിരുന്നു….

ഒരു വർഷം മുൻപ്, അതിന്റെ വയലുകളിൽ ഗോതമ്പ് സമൃദ്ധമായി വിളഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു, അങ്ങാടികൾ ജീവിതത്താൽ നിറഞ്ഞിരുന്നു, കുട്ടികളുടെ ചിരി ഓരോ തെരുവിലും മുഴങ്ങിയിരുന്നു. ആ പഴയ സംഭവത്തിലേക്ക്…

മഹാരാജൻ….. ഒരു ഗ്രാമമുഖ്യൻ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുന്നു….

വരാൻ പറയു….

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ  ഒരു വൃദ്ധനായ വ്യക്തി വന്നു.. കിതച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു….

രാജൻ…. നമ്മുടെ രാജ്യം അപകടത്തിലാണ്…

എന്താണെങ്കിലും തെളിച്ചു പറയു….

അത് മഹാ മാ….

പറഞ്ഞു തീരുന്നതിനു മുൻപേ അയാൾ ബോധം കെട്ടു