Chapter Title : യവനസുന്ദരി [Lee child]

വീണു…

ആരവിടെ…. വേഗം വൈദ്യനെ വിളിക്കു..

കൊട്ടാരം വൈദ്യർ എത്തിയാപ്പോഴേക്കും അയാളുടെ ചില പഴുത്ത വ്രണങ്ങൾ കണ്ടു…

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തു…

ആരെങ്കിലും ഇയാളെ തൊട്ടോ…

ഇല്ല…പറഞ്ഞു തീരും മുൻപേ അയാൾ വീണു…

കൊട്ടാരം വൈദ്യൻ: മഹാമാരി…

പ്രഭോ…. എത്രയും പെട്ടന്നു അങ്ങ് മുറിയിലേക്ക് പോവണം…

പക്ഷെ…

സമയമില്ല,, ഒരു അഭ്യർത്ഥനയാണിത്…

ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം പണ്ഡിതനെന്നോ പാമാരനെന്നോ നോക്കാതെ കാലം അതിന്റെ കൃത്യം നിർവഹിച്ചു…

ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന നിശബ്ദത വായുവിൽ തങ്ങിനിന്നു….. കാലത്തിന്റെ കൊയ്ത്തുകാരനെപ്പോലെ മഹാമാരി വ്യാപിച്ചു, ജീവൻ അലക്ഷ്യമായി കവർന്നെടുത്തു, അത് അവശേഷിപ്പിച്ചത് വിജനമായ ഗ്രാമങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു

കുറച്ചു ദിവസത്തിന് ശേഷം കൃപാചര്യൻ അടുക്കൽ വന്നു…

രാജൻ…

അങ്ങയുടെ അമ്മ…പോയി….

എന്റെ മനസ്സ് മരവിച്ച അവസ്ഥ…

അഞ്ച് വർഷം മുൻപേ  ഏറ്റെടുത്ത സിംഹാസനം….

ചടങ്ങുകൾ…. ഞാൻ…

വേണ്ട…അത് നമ്മൾ നടത്തികൊള്ളാം…

ഗുരോ…എന്താണീ പറയുന്നത്?

മഹാമാരി അങ്ങനെയും ബാധിക്കാൻ സാധ്യത ഉണ്ട്, അതാണ്…

എനിക്ക് കൂടുതലൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല…

ചന്ദ്ര. അവൻ ഇത്…

അറിഞ്ഞു….

എന്നിട്ട്…

അങ്ങയുടെ തീരുമാനത്തിന് വിട്ടു….

കുറെ നേരത്തെ മൗനത്തിനു ശേഷം…

അങ്ങ് പൊക്കൊളു….

അഗസ്ത്യയുടെ മനസ്സ് മുഴുവൻ ചോദ്യങ്ങൾയിരുന്നു

അവന്റെ സ്ഥാനാരോഹണം വലിയ പ്രതീക്ഷയോടെ കണ്ട ജനങ്ങൾ…..

ഒരുകാലത്ത് ഊർജ്ജസ്വലമായിരുന്ന കൊട്ടാരം ഇപ്പോൾ നഷ്ടങ്ങളുടെ ഒരു നിശ്ശബ്ദ സ്മാരകമായി മാറി…..

രാജകീയ ഹാളുകളുടെ ശൂന്യത അഗസ്ത്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു സ്ഥിരമായ വേദനയായി അവശേഷിച്ചു. അവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ എല്ലാറ്റിന്റെയും ഒരു ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ.

എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ ശൂന്യത അവന്റെ ഇളയ സഹോദരൻ ചന്ദ്രന്റെ അഭാവമായിരുന്നു….

മഹാമാരിയുടെ രാജ്യം വീണ്ടും ശ്വാസം