Chapter Title : യുഗം 11 [Achilies]

എന്നെ അമ്മേന്ന് വിളിച്ചിട്ടില്ല, ജീവനുള്ള വെറുമൊരു ശവം. താളം പിഴച്ചുപോയ മനസ്സുള്ള വെറുമൊരു ശരീരം മാത്രമായി എന്റെ മോള്. ഒന്നുമറിയാതെ ഒരു മുറിയിൽ അടച്ചുപൂട്ടി പുറം ലോകത്തെ ഭയന്നു.....അഞ്ച് കൊല്ലോയി മോനേ അവൾ ഒന്നു ചിരിച്ചു ഞാൻ കണ്ടിട്ട്. അവളെ അങ്ങനെ കൊണ്ട് വന്നു എന്റെ മുമ്പിൽ എറിഞ്ഞിട്ടു പോയ അവൻ പിന്നെ തിരിഞ്ഞു നോക്കാതായി, റേഷനരീം ചമ്മന്തീം കൂട്ടിയാ എണ്ണി തീർക്കാൻ പറ്റാത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഞാനും ന്റെ മോളും വിശപ്പടക്കിയെ. ഇവളെ ഏൽപ്പിച്ചു പോകാൻ ആരുമില്ലാതെ ഒരു നേരത്തെ ആഹാരത്തിനു വേണ്ടി പോലും ജോലിക്ക് പോകാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ അവളേം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അപ്പോഴെല്ലാം എന്റെ മോള് നിന്റെ പേര് മുരളുന്നത് ഞാൻ കേട്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ എങ്ങാനാട മോനെ ഈ കോലത്തിൽ അവൾക്ക് വേണ്ടി ജയിലിൽ പോയ നിനക്ക് അവളെ തരുന്നത്. മോള് വിശപ്പ് സഹിക്കാൻ പറ്റാതെ കരയുമ്പോൾ എങ്ങനെ എങ്കിലും ഒന്ന് അവസാനിച്ചു കിട്ടിയാൽ മതീന്നു തോന്നിട്ടുണ്ട് പല രാത്രികളിലും. ഒരു ദയ പോലെ അവളെ എന്റെ കൈ കൊണ്ട് അവളുടെ ശിക്ഷ അവസാനിപ്പിച്ച് സ്വയം മരിച്ചാലോ എന്ന് ആലോചിച്ച നിമിഷം പോലും ഉണ്ടായിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അവൾക് നിന്നിലുള്ള പ്രതീക്ഷയിൽ കലമ്പിച്ച മനസ്സിലും ഉരുവിടുന്ന നിന്റെ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കഴിയാതെ പോയി.... പിന്നീട് അവൻ വന്നത് രണ്ട് വര്ഷം മുന്പാണ് തല്ലിയിറക്കാൻ ഞാൻ തുനിഞ്ഞതാ പക്ഷെ വീട് അവന്റെ കയ്യിലായിരുന്നു. ഇവളേം കൊണ്ട് പെരുവഴിയിലിറങ്ങേണ്ടി വരുമെന്നായപ്പോൾ എനിക്ക് വേറെ വഴി ഒന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല, നീ വരുന്ന വരെയെങ്കിലും എന്റെ മോള് ജീവനോടെ വേണം എന്ന്