Chapter Title : യുഗം 11 [Achilies]

പോലും ചെയ്യിക്കാതെ കൊണ്ട് നടക്കുന്ന ഗംഗ സ്റ്റെപ്പിൽ വലിഞ്ഞു കയറി നിൽക്കുന്നത് കണ്ടതും എനിക്ക് ദേഷ്യം ഇരച്ചു കയറി, ചെറിയ കുറുമ്പുകൾ എല്ലാം അസ്വദിക്കാറുണ്ടെങ്കിലും ഇത്, എന്തേലും സംഭവിച്ചു പോയാലോ. പടിക്കു കീഴെ എന്നെ കണ്ട ഗംഗയുടെ മുഖം പെട്ടെന്നു വിടർന്നെങ്കിലും, വലിഞ്ഞു മുറുകി ദേഷ്യത്തോടെ നിന്ന എന്നെ കണ്ടതും മുഖം വിളറി അതിൽ ഭയം ചേക്കേറി, അല്പം തളർന്ന പോലെ വിറച്ചു വിറച്ചു അവൾ പടിയിറങ്ങി എന്റെ മുമ്പിൽ നിന്നു."ഹരി.....ഞാൻ,...മോളിൽ മീനുട്ടിയുടെ മുറിയിൽ എന്തോ ഒച്ച കേട്ടപ്പോൾ അറിയാതെ............" തപ്പി തപ്പി എങ്ങനെയോ അവൾ പറഞ്ഞതും, എന്റെ കൈ അവളുടെ കവിളിൽ പതിച്ചിരുന്നു. അടിയുടെ ശക്തിയിൽ പെണ്ണൊന്നു വശത്തേക്ക് നീങ്ങിപ്പോയി. അടികൊണ്ട കവിൾ വേഗം പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. അപ്പോഴും ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറക്കുന്ന എന്നെ നോക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്ങലടിച്ചു കരയുന്ന ഗംഗയെ കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ ഹൃദയം നീറിപ്പുകയുമ്പോളും ഇനി ഒരിക്കലും ഇതുപോലെ ഉണ്ടാവരുതെന്ന എന്റെ വാശി ആയിരിക്കണം അവളെ ഒന്ന് ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നതിൽ നിന്ന് പോലും എന്നെ പിന്തിരിപ്പിച്ചത്. ഒപ്പം മീനാക്ഷിയെ ഇവിടുന്നു പുറത്താക്കാനുള്ള ഒരു കാരണം കിട്ടിയതിലെ ചൂടും. "ഇന്ന് ഞാൻ ഇവിടുന്നിറക്കും ആഹ് പോലയാടി മോളെ, നിന്റെയും വസൂന്റെയും വാശി അതൊന്നു മാത്രമാണ് അവളെ ഇത്രയും കാലം ഈ വീട്ടിൽ നിർത്തിയത്. എന്നിട്ട് അവൾക്ക് വീട്ടു വേലക്കാരെ പോലെ നില്ക്കാൻ നീയും അവളും, മതി ഇത്രയും സഹാനുഭൂതി ഒന്നും അവൾക്ക് വേണ്ട ഇന്നത്തോടെ അവളുടെ ഇവിടുള്ള പൊറുതി ഞാൻ നിർത്തും, എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോട്ടെ ശവം." അലറി കൊണ്ട് ഞാൻ പടികൾ കയറുമ്പോൾ തേങ്ങിക്കൊണ്ട്