Chapter Title : യുഗം 11 [Achilies]

കണ്ണിനടിയിൽ കറുപ്പ് നിറഞ്ഞ്, എനിക്ക് അവളെ മനസ്സിലാക്കാൻ തന്നെ കഴിയാത്ത അവസ്ഥ, അവളുടെ ചുണ്ടിൽ എന്നെ മയക്കിയ പാൽപുഞ്ചിരി ഇപ്പോഴില്ല, വരണ്ട ചുണ്ടിൽ അപരിചിതമായ എന്തോ ഒന്ന് പിറു പിറുത്തു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നെ കണ്ട കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഭയം വന്നു നിറഞ്ഞു, പിന്നെ സഹായത്തിനായി അവളുടെ രക്ഷയ്ക്കായി ആരെയൊക്കെയോ നോക്കുന്ന പോലെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും തല വെട്ടിച്ചവൾ നോക്കി. പിന്നെ ആരെയും കാണാനില്ലാത്ത നിസ്സഹായതയിൽ കൈകൾ മടക്കി മാറോടു ചേർത്ത് കണ്ണടച്ച് പിടിച്ചു എന്തൊക്കെയോ കുറച്ചൂടെ ഒച്ചയിൽ പിറുപിറുത്തു. "മീനാക്ഷി........" എന്റെ വിളിയിൽ ഒരു കരച്ചിൽ കൂടി കലർന്നിരുന്നോ, അറിയില്ല. വിളിയിൽ ഞെട്ടിത്തെറിച്ച അവൾ പെട്ടെന്ന് ഓടി കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് കയറി. അവിടെ നിന്നും അപ്പോഴും അവളുടെ അടക്കിപ്പിടിച്ച സ്വരം പുറത്തു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കട്ടിലിനടിയിലേക്ക് ഇരുന്നു അവളെ നോക്കിയ ഞാൻ കണ്ടത് തല മുട്ടുകാലിലേക്ക് പൂഴ്ത്തി ഇരുന്നു വിറക്കുന്ന അവളെ ആണ്. "ഹരി.."

എന്നെ വിളിച്ച വിളിയിൽ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ഞാൻ കണ്ടത്. കണ്ണീരുമായി എന്നെ നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഹേമയെയും വസൂനെയുമാണ്. എന്റെ നോട്ടം കണ്ട് അത് താങ്ങാനാവാതെ ഹേമ തലതാഴ്ത്തി. വസൂ അപ്പോഴേക്കും കട്ടിലിന്റെ അപ്പുറെ വശത്ത് ചെന്നിരുന്നു, കണ്ണ് തുടച്ചു. താഴെക്കിരുന്നു മീനാക്ഷിയെ തോണ്ടി വിളിച്ചു."മോളെ മീനുട്ടി നോക്കിയേ,........ഞാനാ ഇത് വസൂച്ചിയാ വിളിക്കണേ ഇങ്ങോട്ടു നോക്കിയേ പേടിക്കണ്ട മീനുട്ടി പുറത്തേക്ക് വാ." വസുവിന്റെ വിളി കേട്ട് തല ഉയർത്തിയ എന്നെ കണ്ട അവൾ വീണ്ടും പേടിച്ച് തല കുമ്പിട്ടു അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു. അത് കണ്ടിട്ടാണ് വസൂ എന്നെ നോക്കി കണ്ണ് താഴ്ത്തി കാണിച്ചു. കാര്യം