അവൻ വീഡിയോ പോസ് ചെയ്ത് സൂം ചെയ്തു. ലണ്ടനിലെ മൂടൽമഞ്ഞും വെളിച്ചക്കുറവും കാരണം മുഖം അത്ര വ്യക്തമല്ല. പക്ഷേ, ആ സ്ത്രീ ധരിച്ചിരുന്ന ഗ്രേ കളർ ഓവർക്കോട്ടും സ്കാർഫും ബോഡി ഷെയ്പ്പുമൊക്കെ കണ്ടപ്പോൾ… അത്.. അത്.. തന്റെ മമ്മിയെപ്പോലെയുണ്ട് എന്ന് അവൻ ഒരു നിമിഷം ഓർത്തു. ആ പുരുഷന്റെ നിൽപ്പ്… അത് റൂബൻ ഡോക്ടറെപ്പോലെ തോന്നിക്കുന്നു…
അവൻ ഒന്നുകൂടി ഉറ്റുനോക്കി. അവർ പരസ്പരം അത്രമേൽ ചേർന്നുനിൽക്കുകയാണ്. ആ സ്ത്രീയുടെ തല ആ പുരുഷന്റെ തോളിൽ അമർന്നിരിക്കുന്നു. ഫെലിക്സിന്റെ ഉള്ളിൽ ചെറിയൊരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി. പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം അവൻ സ്വയം തിരുത്തി…
” ഛെ! ഞാനിത് എന്തൊക്കെയാ ആലോചിക്കുന്നത്…? മമ്മി അവിടെ ട്രെയിനിംഗിന് പോയതല്ലേ. ലണ്ടനിൽ ഇങ്ങനെയുള്ള എത്രയോ പേരുണ്ടാകും. ഒരേപോലെ തോന്നിക്കുന്നത് സ്വാഭാവികമാണ്. പാവം മമ്മി… ”
അവൻ ആ വീഡിയോ സ്കിപ്പ് ചെയ്തു അടുത്തതിലേക്ക് പോയി. എങ്കിലും ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ ആ ചിത്രം ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി അവശേഷിച്ചു…
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ Xxxx മെഡിക്കൽ ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിലെ സെമിനാർ ഹാളിൽ അവർ പതിവുപോലെ എത്തി. സർജറി ട്യൂട്ടോറിയലിനിടയിൽ സിനി തന്റെ ടേബിളിന് താഴെ റൂബന്റെ കൈകൾക്കായി തിരഞ്ഞു…
” റൂബൻ… ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞു നമുക്ക് ഓക്സ്ഫോർഡ് സ്ട്രീറ്റിൽ പോണം. എനിക്ക് കുറച്ചു സാധനങ്ങൾ കൂടി വാങ്ങാനുണ്ട്… ” അവൾ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു…
” എന്തും വാങ്ങാം സിനീ… പക്ഷേ എനിക്ക് വേണ്ടത് എപ്പോ തരും…? ” റൂബൻ അവളുടെ കാതോരത്ത് അല്പം താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു. അവന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ സിനി ഒന്ന് വിറച്ചു…
വ്യോമക്കശൻ
to
കബനീനാനാഥ
കഥാന്തരീക്ഷത്തിലേക്കു പെട്ടെന്ന് കൂട്ടികൊണ്ട് പോകാൻ കഥാകാരന് കഴിയുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇടയ്ക്കു നിന്ന് പോകുമ്പോൾ ഖേദം തോന്നും.
Dear കബനി…തിരക്കുകൾ ഉണ്ടാകും എന്നു അറിയാം.. പറ്റുന്ന സമയങ്ങളിൽ ഇതുപോലെ എഴുതൂ..താങ്കളോടും താങ്കളുടെ എഴുത്തിനോടുമുള്ള ഇഷ്ടവും,ആരാധനയും കൂടുതൽ ആണു…❤️🥰