വിസ്മയ 2 [Vashalan] 107

രാഘവൻ പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. സരസ്വതിയുടെ വിയർത്തൊലിക്കുന്ന നഗ്നമായ മാറിടങ്ങളും അവളുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ അപേക്ഷയും കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ പിതാവ് പതുക്കെ വഴിമാറി. മകളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള സരസ്വതിയുടെ ആ ലോജിക്കൽ ചോദ്യങ്ങൾ അയാളുടെ തലയിൽ മുഴങ്ങി.

​രാഘവൻ: (തളർന്ന, എന്നാൽ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ) “ശരി സരസൂ… നീ പറഞ്ഞതാണ് ശരി. അവൾക്ക് ഒന്നും അറിഞ്ഞുകൂടായെങ്കിൽ നാളെ അവൾ കഷ്ടപ്പെടും. അവൾ… അവൾ അവിടെ നിൽക്കട്ടെ. അവൾ കണ്ട് പഠിക്കട്ടെ. എന്റെ മകൾക്ക് ഇതൊക്കെ അറിഞ്ഞു വരുന്നത് തന്നെയാണ് നല്ലത്. ഞാൻ… ഞാൻ സമ്മതിക്കുന്നു.”

​രാഘവൻ സമ്മതം മൂളിയതും

സരസ്വതിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിജയച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അവൾ വിസ്മയയ്ക്ക് നേരെ വാതിലിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ കണ്ണുചിമ്മി. രാഘവന്റെ ഉള്ളിൽ അപ്പോഴും ചെറിയൊരു പരിഭ്രമം ഉണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ മകൾ ഇത്രയും അടുത്തുണ്ട് എന്ന ചിന്ത അയാളെ ഒന്ന് വിറപ്പിച്ചു. അയാൾ ഒന്ന് എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

​രാഘവൻ: “സരസൂ… അവൾ അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്നെയാണല്ലോ നിൽക്കുന്നത്? എനിക്ക്… എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പേടി തോന്നുന്നു.”

​സരസ്വതി വിട്ടില്ല. അവൾ രാഘവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്റെ വലിയ മാറിടങ്ങൾ അമർത്തി അയാളെ വീണ്ടും ബെഡിലേക്ക് കിടത്തി. അവൾ അയാളുടെ ഒരു കൈ എടുത്ത് തന്റെ നഗ്നമായ ചന്തികളിൽ അമർത്തി വെച്ചു.

​സരസ്വതി: “പേടിക്കണ്ട ഏട്ടാ… ഞാൻ കൂടെയില്ലേ? ഏട്ടൻ എന്നെ മാത്രം

നോക്കിയാൽ മതി. വിസ്മയയ്ക്ക് നിങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു ആവേശമുണ്ടല്ലോ… അത് നമുക്ക് അവൾക്ക് പകർന്നു നൽകണ്ടേ? ഏട്ടന്റെ ഈ തഴപ്പുള്ള ശരീരം അവൾക്ക് മുന്നിൽ ഒന്ന് പ്രദർശിപ്പിക്കൂ… അവൾ തന്റെ അച്ഛനെ ഒരു ഹീറോ ആയി കാണട്ടെ. അവൾ കാണട്ടെ അവളുടെ അച്ഛൻ എത്ര കരുത്തനാണെന്ന്.”