അഭിയോട് ഓരോ വിശേഷങ്ങൾ ചോദിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.
അഭി: “അമ്മേ… ഒറ്റയ്ക്ക് ബുദ്ധിമുട്ടണ്ട എന്ന് കരുതി വന്നതാ. വിസ്മയ ഉറങ്ങിയത് കൊണ്ട് അമ്മയ്ക്ക് ഇന്ന് വലിയ പണിയായല്ലോ.”
അബി പതുക്കെ അമ്മയുടെ പിന്നിലായി ചെന്ന് നിന്നു. അമ്മ തിരിഞ്ഞു നോക്കി അവനെ ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. പണിത്തിരക്കിനിടയിൽ അമ്മയുടെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പ് പൊടിഞ്ഞിരുന്നു.
അമ്മ: “അതിനെന്താടാ… മോനും അച്ഛനും വയറു നിറച്ചു കഴിക്കുന്നത് കാണുന്നതല്ലേ അമ്മയുടെ സന്തോഷം. നീ ഇന്ന് ഗെയിം കളിച്ച് ആകെ തളർന്നെന്നു തോന്നുന്നു, മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത വാട്ടം.”
അമ്മ കൈകൾ കഴുകി തുടച്ചിട്ട് അബിയുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അമ്മയുടെ സാമീപ്യം അബിയുടെ
ഉള്ളിൽ ഒരു വിറയൽ ഉണ്ടാക്കി. മുറിയിൽ വിസ്മയയെ കണ്ടപ്പോൾ തോന്നിയതിനേക്കാൾ തീവ്രമായ ഒരു വികാരമാണ് അമ്മയുടെ ഈ സ്നേഹനിറഞ്ഞ നോട്ടത്തിൽ അവന് തോന്നിയത്.
അഭി: “തളർച്ചയൊന്നുമല്ല അമ്മേ… ഈ മഴ പെയ്യുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യത പോലെ. അമ്മ അടുത്തുണ്ടാകുമ്പോൾ കിട്ടുന്ന ആ ഒരു സമാധാനം എനിക്ക് വേറെ ഒരിടത്തും കിട്ടാറില്ല.”
അമ്മ അബിയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി. അവന്റെ വാക്കുകളിലെ ആ സത്യസന്ധത അമ്മയെയും ഒന്ന് തളർത്തിയത് പോലെ. അമ്മ പതുക്കെ തന്റെ കൈകൾ ഉയർത്തി അബിയുടെ തോളിൽ വെച്ചു. അമ്മയുടെ ടി-ഷർട്ടിൽ വിരിഞ്ഞ മാറിടത്തിന്റെ വിടവ് അബിയുടെ കൺമുന്നിൽ ഒരു
പ്രലോഭനമായി നിന്നു.
അമ്മ: “അമ്മയ്ക്കറിയാം… എന്റെ മോൻ വളർന്നു വലുതായെങ്കിലും ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ കുട്ടിയാണെന്ന്. നിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും സങ്കടങ്ങളും അമ്മയല്ലാതെ വേറെ ആരാ മനസ്സിലാക്കുക?”
