അമ്മ പതുക്കെ അവന്റെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലുകൾ ഓടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അമ്മയുടെ സ്നേഹവും അതോടൊപ്പം അബിയെ വല്ലാതെ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്ന ഒരു വശ്യതയും ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അമ്മയുടെ കൈപ്പത്തികളിൽ തന്റെ കൈകൾ ചേർത്തു പിടിച്ചു.
അഭി: “അമ്മ എന്നും ഇങ്ങനെയുണ്ടാകില്ലേ എന്റെ കൂടെ? എനിക്ക് എപ്പോഴും അമ്മയെ ഇങ്ങനെ തൊട്ടും ചേർത്തും നിർത്താൻ തോന്നുന്നു.”
അമ്മ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ തന്നെ
നോക്കി നിന്നു. അടുക്കളയിലെ ആ ചെറിയ സ്ഥലത്ത് അവരുടെ ശ്വാസഗതികൾ തമ്മിൽ ഇടയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ പ്രത്യേക ഗന്ധം—മസാലകളുടെയും സോപ്പിന്റെയും അതിനൊപ്പം അമ്മയുടെ വിയർപ്പിന്റെയും ഒരു മിശ്രിതം—അബിയുടെ ബോധം മറച്ചു. അമ്മ പതുക്കെ അവനോട് അല്പം കൂടി ചേർന്ന് നിന്നു. ആ ടി-ഷർട്ടിനുള്ളിലെ അമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അബിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.
അമ്മ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു: “അമ്മ എപ്പോഴും നിന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും മോനേ… നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പോലെ തന്നെ.”
അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകളും ആ നോട്ടവും അബിക്ക് നൽകിയത് വലിയൊരു ഉറപ്പായിരുന്നു. അവൻ
പതുക്കെ അമ്മയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റിപ്പിടിക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.
അടുക്കളയിലെ ആ ചെറിയ വെളിച്ചത്തിൽ അമ്മയും മകനും നേർക്കുനേർ നിന്നു. അബിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം പടർന്നു. വിസ്മയ നേരത്തെ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അമ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ഓടി വന്നു. “അബിയെ കൂടി നമുക്കൊപ്പം കൂട്ടണം” എന്ന ആ നിർദ്ദേശത്തോട് അച്ഛനും പച്ചക്കൊടി കാണിച്ചിരുന്നു. അതിന്റെ തുടക്കമെന്നോണം അമ്മ അവനെ കൂടുതൽ അടുത്തറിയാൻ തീരുമാനിച്ചു.
