വലിയൊരു തെറ്റാണെന്നും, വിസ്മയ തന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തിയാണെന്നുമുള്ള ബോധം ഒരു കല്ലുപോലെ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ വന്നു പതിച്ചു.
അബി ഒന്നും മിണ്ടാതെ തളർന്നു കിടന്നു. മുറിയിലെ നിശബ്ദത അവനെ ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു. വിസ്മയ അപ്പോഴും അവനോട് പറ്റിപ്പിടിച്ചുതന്നെയാണ് കിടന്നിരുന്നത്. അബിയുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ഈ മാറ്റം അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.
വിസ്മയ: “ചേട്ടാ… എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? എന്തെങ്കിലും പറ്റിയോ?”
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈവെച്ച് ചോദിച്ചു. പക്ഷേ അബി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. അവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തറയിൽ കിടന്നിരുന്ന തന്റെ കൈലി തപ്പിപ്പിടിച്ചെടുത്തു. ഇരുട്ടിൽ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ
വേഗം ആ കൈലി ധരിച്ച് തന്റെ നഗ്നത മറച്ചു. സ്വന്തം അനിയത്തിയുടെ മുന്നിൽ പൂർണ്ണ നഗ്നനായി ഇരിക്കുന്നത് ഇപ്പോൾ അവന് വലിയൊരു ഭാരമായി തോന്നി.
വിസ്മയ അപ്പോഴും നഗ്നയായിത്തന്നെ അവനെ നോക്കി കിടക്കുകയാണ്. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കുറ്റബോധമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു, പകരം അവനോടുള്ള ആ പഴയ സ്നേഹവും അല്പം മുൻപ് അനുഭവിച്ച സുഖത്തിന്റെ തളർച്ചയും മാത്രമായിരുന്നു.
അബി: (വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ) “വിസ്മയേ… നീ… നീ ആ ഷർട്ട് ഇട്. നേരം വെളുക്കാറായി.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിലെ വിറയലും ഗൗരവവും കണ്ടപ്പോൾ വിസ്മയയ്ക്ക് കാര്യം ഏകദേശം മനസ്സിലായി. അവൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റിരുന്ന് തുറന്നു കിടന്നിരുന്ന തന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടണുകൾ ഓരോന്നായി ഇടാൻ തുടങ്ങി.
വിസ്മയ: “ചേട്ടന് ഇപ്പോൾ കുറ്റബോധം തോന്നുന്നുണ്ടല്ലേ? നമ്മൾ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
