കഴുകിയെന്നോ? എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലല്ലോ. അമ്മയെ അത്രയ്ക്കും അങ്ങോട്ട് സഹായിക്കാൻ തോന്നിയോ ചേട്ടന്?”
വിസ്മയ ടേബിളിനടിയിലൂടെ തന്റെ കാലുകൾ പതുക്കെ നീട്ടി അഭിയുടെ കാലിൽ ഒന്ന് തട്ടി. അവൻ ഞെട്ടി അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അവൾ അവനെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി കാണിച്ചു.
അച്ഛൻ: “അവൻ വലുതായില്ലേ മോളേ… വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങളിൽ അവനും ഓരോ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ ഉണ്ടാവണം. ഇന്ന് സരസ്വതിക്ക് അത് വലിയൊരു ആശ്വാസമായി കാണും.”
അച്ഛൻ വളരെ കാര്യമായിട്ടാണ് പറഞ്ഞതെങ്കിലും അമ്മയും വിസ്മയയും കൈമാറിയ നോട്ടങ്ങളിൽ ഒരു ഗൂഢമായ അർത്ഥമുണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ ചപ്പാത്തി അഭിയുടെ പ്ലേറ്റിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ വിരലുകൾ അഭിയുടെ കൈകളിൽ
പതുക്കെ അമർന്നു.
അമ്മ: “അതെ രാഘവേട്ടാ… മോൻ സഹായിക്കാൻ ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് പണിയൊക്കെ വലിയ എളുപ്പമാണ്. ഇനി എന്നും അഭിയെ ഞാൻ അടുക്കളയിൽ കൂട്ടും.”
വിസ്മയ പതുക്കെ ചിക്കൻ കറി കൂട്ടി ചപ്പാത്തി കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ അഭിയോട് ചോദിച്ചു, “ചേട്ടാ… പാത്രം കഴുകിയപ്പോൾ നനഞ്ഞോ? അതോ ക്ലീൻ ആയിട്ടാണോ കഴുകിയത്?”
അമ്മയുടെ ഷോർട്സിൽ വെള്ളം തെറിച്ചതും താൻ അത് തുടച്ചുകൊടുത്തതും ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ അഭിയുടെ തൊണ്ടയിൽ ഭക്ഷണം കുടുങ്ങി. അവൻ പതുക്കെ വെള്ളം എടുത്തു കുടിച്ചു.
”ഏയ്… സാരമില്ലടാ… നനഞ്ഞതൊക്കെ അമ്മ തന്നെ ഉണക്കിക്കോളും,” അമ്മ വിസ്മയയെ നോക്കി വീണ്ടും ഒരു അർത്ഥം വെച്ചുള്ള ഡയലോഗ്
എറിഞ്ഞു.
ഫ്ലാറ്റിലെ ഡൈനിങ്ങ് ടേബിളിന് ചുറ്റും ഇരുന്ന് എല്ലാവരും രാത്രി ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി. പുറത്ത് മഴയുടെ താളം മുറുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
