“സെബാസ്റ്റ്യൻ… എനിക്ക്… എനിക്ക് ചെറിയൊരു സഹായം വേണം…” അമ്മയുടെ ശബ്ദം ഇടറുകയായിരുന്നു. “അത്യാവശ്യമായി എനിക്ക് ഒരു ഒരു ലക്ഷം രൂപ വേണമായിരുന്നു. ഒരാഴ്ചയ്ക്കുള്ളിൽ ഞാൻ തിരിച്ചു തരാം. ആരോടും ചോദിക്കാൻ വയ്യാത്തത് കൊണ്ടാ…”
അമ്മ സംസാരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ അമ്മയുടെ വിയർത്തൊലിക്കുന്ന കഴുത്തിലും, വിറയ്ക്കുന്ന അധരങ്ങളിലുമായിരുന്നു. ഒരു മകൻ എന്ന നിലയിൽ എനിക്ക് തോന്നേണ്ട ലജ്ജ അപ്പോൾ എവിടെയോ പോയി മറഞ്ഞിരുന്നു. പകരം, അമ്മയുടെ ഈ നിസ്സഹായാവസ്ഥയിൽ നിന്ന് ലഭിക്കുന്ന ഒരു തരം ക്രൂരമായ ആനന്ദം എന്റെ മനസ്സിനെ കീഴ്പ്പെടുത്തി.
മറുപുറത്ത് സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിൾ അല്പം ഒന്ന് ആലോചിച്ചു. “”ഒരു ലക്ഷമോ? അതെന്താ മെർലിൻ പെട്ടെന്ന് ഇത്രയും തുക? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?” അയാളുടെ ചോദ്യത്തിൽ സംശയത്തിന്റെ മുനയുണ്ടായിരുന്നു.
അമ്മ എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി. ഞാൻ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട് കഥ തുടരാൻ ആജ്ഞാപിച്ചു.
അമ്മ ശ്വാസം ഒന്ന് വലിച്ചു വിട്ടു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അത്… ബിജോയുടെ കാര്യത്തിനാ സെബാസ്റ്റ്യൻ. അവനെ ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും ഒരു കോഴ്സിന് വിടണം എന്ന് വിചാരിക്കുന്നു. ഇവിടെ ഇങ്ങനെ കറങ്ങി നടന്നാൽ അവന്റെ ഭാവി പോകുകയുള്ളൂ. അഡ്മിഷന് വേണ്ടി പെട്ടെന്ന് ഒരു തുക വേണം. അതാ ഞാൻ…”
“ഓ… അങ്ങനെ!” സെബാസ്റ്റ്യൻ അങ്കിളിന്റെ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് മാറി. ഒരു ആശ്വാസവും അതോടൊപ്പം ഒരു വല്ലാത്ത ആവേശവും അതിൽ കലർന്നു. “അത് നല്ല കാര്യമാണ് മെർലിൻ. അവനെ അങ്ങ് ദൂരെ എവിടെയെങ്കിലും വിടുന്നതാണ് ഏറ്റവും നല്ലത്. അവന് നമ്മളെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും സംശയമുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് പേടിയുണ്ടായിരുന്നു. ആ മൈരനും കൂടി പോയാൽ പിന്നെ എപ്പോ വേണേലും എനിക്ക് നിന്റെ പൂറു തിന്നാൻ വരാലോ..
