അമ്മയുടെ മായാലോകം [Vaisakh Murali] 737

​ശ്രീ അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. “നിന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ ഭാരം ആരോടെങ്കിലും തുറന്നു പറയണം എന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ നിനക്ക് സമാധാനമായല്ലോ? അമ്മയെ നമ്മൾ ലോകത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു റാണിയെപ്പോലെയാണ് അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. അതിൽ അഭിമാനിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.”

​യദുവിന് വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. തന്റെ വികാരങ്ങൾ ഒരാൾ മനസ്സിലാക്കി എന്നതും, അത് തെറ്റല്ല എന്ന് ശ്രീ പറഞ്ഞതും അവന് വലിയ ആശ്വാസം നൽകി.

യദുവിന്റെ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ട് ശ്രീരാജ് അവനെ ഒന്ന് ദീർഘമായി നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആത്മാർത്ഥതയും നിസ്സഹായാവസ്ഥയും ശ്രീ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അവൻ യദുവിന്റെ തോളിൽ മുറുക്കെ പിടിച്ചു.

​”എടാ യദൂ, നീ എന്നിൽ അർപ്പിച്ച ഈ വിശ്വാസമുണ്ടല്ലോ… അത് ഞാൻ ഒരിക്കലും തകർക്കില്ല. നിന്റെ അമ്മയോടുള്ള ഈ താല്പര്യത്തിന്റെ പേരിൽ നീ എന്നെ വിശ്വസിച്ചല്ലോ, അതിനെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കുന്നു. ഞാൻ നിന്നെ സഹായിക്കാം,” ശ്രീ ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

​യദു അത്ഭുതത്തോടെ ശ്രീയെ നോക്കി. അവൻ വിചാരിച്ചത് ശ്രീ തന്നെ ചീത്ത പറയുമെന്നായിരുന്നു.

​”പക്ഷേ ഒരു കാര്യമുണ്ട്,” ശ്രീ തുടർന്നു. “നീ പെട്ടെന്ന് ഒന്നും ചെയ്യാൻ നിൽക്കരുത്. എല്ലാം പതുക്കെ മതി. അമ്മ ഇപ്പോൾ എന്നെ ഒരു ഉറ്റ പെണ്ണ്സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയാണ് കാണുന്നത്. അമ്മയുടെ മനസ്സ് എന്താണെന്ന് ഞാൻ സാവധാനം അറിഞ്ഞു വരാം. ഞാൻ പറയുന്നതുപോലെ നീ ചെയ്താൽ മതി. നിന്റെ സ്നേഹവും ആരാധനയും അമ്മ തിരിച്ചറിയുന്ന ഒരു സാഹചര്യം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിത്തരാം.”