അമ്മയുടെ മായാലോകം [Vaisakh Murali] 737

​ശ്രീരാജ് പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് യാമിനിയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. അവരെ ആശ്വസിപ്പിക്കാനെന്നോണം അവൻ മൃദുവായി സംസാരിച്ചു.

​”അമ്മേ, ഇതിൽ തെറ്റും ശരിയും ഒന്നുമില്ല. അമ്മ ഒരു സ്ത്രീയാണ്, യദു ഒരു പുരുഷനും. ഒരു പുരുഷന്റെ സാമീപ്യം ആഗ്രഹിക്കുക എന്നത് പ്രകൃതിസഹജമായ കാര്യമാണ്. അവൻ അമ്മയുടെ മകനായതുകൊണ്ട് ആ സ്പർശനത്തിൽ ഒരു ‘കരുതൽ’ കൂടുതലുണ്ടാകും, അത്രമാത്രം.”
​യാമിനി തല താഴ്ത്തി നിന്നു. “എങ്കിലും ശ്രീ… ലോകം അറിഞ്ഞാൽ…”

​”ലോകം അറിയേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ,” ശ്രീ മുറിച്ചു പറഞ്ഞു. “അമ്മയുടെ ഈ സൗന്ദര്യം തിരിച്ചറിയാനും അത് ആസ്വദിക്കാനും യദുവിനെപ്പോലെ മറ്റാർക്കാണ് കഴിയുക? അവനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അമ്മ അവന്റെ ലോകമാണ്. അവനിലൂടെ അമ്മയുടെ ഈ ഏകാന്തത മാറ്റാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ അതിൽ എന്ത് തെറ്റാണുള്ളത്? അമ്മ ഈ പേടിയൊക്കെ കളയൂ. അടുത്ത തവണ അവൻ അടുത്ത് വരുമ്പോൾ ആ സ്പർശനം ഭയപ്പെടാതെ ആസ്വദിക്കാൻ ശ്രമിക്കൂ. അപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് മനസ്സിലാകും അതൊരു പുതിയ അനുഭൂതിയാന്നെന്ന് .”

​യാമിനി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ലെങ്കിലും ശ്രീന്റെ വാക്കുകൾ അവളിൽ ഒരു സ്വാധീനം ചെലുത്തി. തന്റെ ഉള്ളിലെ ആഗ്രഹവും മകനോടുള്ള ബന്ധവും തമ്മിലുള്ള ആ പോരാട്ടം അവളിൽ ഇപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ശ്രീ നൽകുന്ന ഈ ‘ലൈസൻസ്’ അവൾക്ക് ഒരു ആശ്വാസമായി തോന്നി.

………..

​”അമ്മേ, യദൂ… ഇത് നിങ്ങൾക്കുള്ള എന്റെ വക ഒരു ചെറിയ സമ്മാനമാണ്. ഇന്ന് രാത്രി വീട്ടിൽ ചെന്നിട്ട് വേണം ഇത് തുറക്കാൻ. ഇത് ധരിച്ച് വേണം നിങ്ങൾ ഇന്ന് ഉറങ്ങാൻ,” ശ്രീ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.