അമ്മയുടെ മായാലോകം [Vaisakh Murali] 737

​പരസ്പരം ആ രൂപത്തിൽ കണ്ടപ്പോൾ അവർ രണ്ടുപേരും ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവർക്കിടയിലെ ആ ‘മകനും അമ്മയും’ എന്ന പദവി ആ വസ്ത്രങ്ങൾക്കൊപ്പം അഴിഞ്ഞു വീണതുപോലെ തോന്നി.

​”അമ്മേ… അമ്മയെ കാണാൻ… എനിക്ക് വാക്കുകളില്ല,” യദു വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ യാമിനിയുടെ ആ നഗ്നമായ തോളുകളിലും, നേർത്ത തുണിക്കിടയിലൂടെ തെളിയുന്ന അരക്കെട്ടിലും തങ്ങിനിന്നു.

​യാമിനി പതുക്കെ യദുവിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. യദുവിന്റെ ആ നഗ്നമായ നെഞ്ചും അതിലെ ചൂടും അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.

“നീയും… നീയും ഇപ്പോൾ ഒരു കുട്ടിയല്ല യദൂ. നീ ശരിക്കും ഒരു പുരുഷനായിരിക്കുന്നു.”
​യാമിനി പതുക്കെ കൈ നീട്ടി യദുവിന്റെ നെഞ്ചിൽ തലോടി. യദുവിന്റെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ ഇടിക്കുന്നത് അവളുടെ വിരലുകൾ അറിഞ്ഞു. ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേപോലെ ആ വികാരം തിരിച്ചറിഞ്ഞു—പരസ്പരം ശാരീരികമായി ആഗ്രഹിക്കുന്ന, ആകർഷിക്കപ്പെടുന്ന രണ്ട് വ്യക്തികളാണ് തങ്ങൾ എന്ന്.

​യദു പതുക്കെ യാമിനിയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി അവളെ തന്നോട് ചേർത്തു പിടിച്ചു. ആ നേർത്ത ലെയ്‌സ് തുണിയുടെ തടസ്സമില്ലാതെ അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ ഉരസി. യാമിനി തന്റെ കൈകൾ യദുവിന്റെ കഴുത്തിന് പിന്നിൽ കോർത്തു പിടിച്ചു.

​”ശ്രീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ് യദൂ… നിന്റെ ഈ സ്പർശനം… ഇത് എനിക്ക് നൽകുന്ന സുഖം മറ്റൊന്നിനും നൽകാൻ കഴിയില്ല,” യാമിനി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി മന്ത്രിച്ചു.

​യദു പതുക്കെ തന്റെ മുഖം അവളുടെ കഴുത്തിടുക്കിലേക്ക് താഴ്ത്തി. ആ പുതിയ ഡ്രെസ്സിൽനിന്നുള്ള പെർഫ്യൂം മണവും യാമിനിയുടെ ശരീരത്തിന്റെ നൈസർഗികമായ ഗന്ധവും അവനെ ഉന്മത്തനാക്കി.