അമ്മയുടെ മായാലോകം [Vaisakh Murali] 737

​യദു ഒന്ന് ചിരിച്ചു, എന്നിട്ട് ശ്രീയുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. “ഏട്ടാ… അതൊരു ഒന്നൊന്നര എക്സ്പീരിയൻസ് ആയിരുന്നു! അമ്മയുടെ അത്രയും അടുത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ, അമ്മയുടെ കക്ഷത്തിലെ ആ മണവും ആ സ്പർശനവും… എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റിയില്ല.

ഏട്ടൻ എനിക്ക് വേണ്ടിയാണ് അത് ചെയ്തതെന്ന് എനിക്കറിയാം. താങ്ക്സ് ഏട്ടാ, എന്നെ ഇത്രയും ഹെൽപ്പ് ചെയ്യുന്നതിന്.”

​ശ്രീ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി. “ഇത് തുടങ്ങിയിട്ടേയുള്ളൂടാ. അമ്മയുടെ ഉള്ളിലെ ആ പഴയ സ്ത്രീയെ നമുക്ക് ഉണർത്തണം. നീ റെഡിയായി ഇരുന്നോ, ഇനിയും ഇതുപോലെയുള്ള നിമിഷങ്ങൾ വരാനുണ്ട്.”

കുറേക്കഴിഞ് യാമിനി ശ്രീരാജിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഭാവമായിരുന്നു—ഒരേസമയം സന്തോഷവും ഭയവും കലർന്ന ഒന്ന്.

​”ശ്രീ… ഇന്നലെ നീ ആ നൂൽ മുറിക്കാൻ യദുവിനെ വിളിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു പരിഭ്രമം തോന്നി,” യാമിനി പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​ശ്രീരാജ് ഡിസൈൻ ബുക്കിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാതെ തന്നെ ചോദിച്ചു, “അതെന്താ അമ്മേ? അവൻ അത് വൃത്തിയായി ചെയ്തല്ലോ.”

​”അതല്ല… അവൻ എന്റെ അത്രയും അടുത്തേക്ക് വന്നപ്പോൾ, അവന്റെ ആ ശ്വാസം എന്റെ കക്ഷത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ…

എനിക്ക് ശരീരം ആകെ തളരുന്നത് പോലെ തോന്നി. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ അത് ആസ്വദിച്ചു .

പക്ഷേ, അവൻ എന്റെ മകനല്ലേ ശ്രീ? അങ്ങനെ ഒരു തോന്നൽ വരുന്നത് തെറ്റല്ലേ? എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധം തോന്നുന്നു.

നീ എന്തിനാണ് അവനെക്കൊണ്ട് തന്നെ അത് ചെയ്യിപ്പിച്ചത്?” യാമിനിയുടെ സ്വരത്തിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.