അമ്മയുടെ മായാലോകം [Vaisakh Murali] 737

യാമിനി കണ്ണുകൾ ഇറുക്കി അടച്ച് ആ സുഖം ആസ്വദിച്ചു.

​ആ രാത്രി, ആ ഫ്ലാറ്റിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ശ്രീ ഒരുക്കിയ ആ വസ്ത്രങ്ങൾക്കിടയിൽ അവർ രണ്ടുപേരും തങ്ങൾക്കിടയിലുള്ള ആ ‘മ്യൂച്വൽ അട്രാക്ഷൻ’ പൂർണ്ണമായും തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അതൊരു പുതിയ തുടക്കമായിരുന്നു—കുറ്റബോധമില്ലാത്ത, സ്നേഹവും ആഗ്രഹവും ഒത്തുചേരുന്ന ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിന്റെ തുടക്കം.

​യദു പതുക്കെ യാമിനിയെ എടുത്തുയർത്തി ബെഡ്‌റൂമിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, യാമിനി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖമമർത്തി പതുക്കെ ചിരിച്ചു. ശ്രീ തങ്ങൾക്ക് നൽകിയത് വെറുമൊരു വസ്ത്രമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്കുള്ള താക്കോലായിരുന്നു എന്ന് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം.

ഫ്ലാറ്റിലെ ആ നിഗൂഢമായ രാത്രിക്ക് ശേഷം യദുവിന്റെയും യാമിനിയുടെയും ഇടയിലുണ്ടായിരുന്ന ആ പഴയ അകലം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായിരുന്നു.

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ബോട്ടിക്കിലെത്തിയപ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കം ശ്രീ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​”എന്താ അമ്മേ… ഇന്നലെ നല്ല ഉറക്കമായിരുന്നോ? എന്റെ ഗിഫ്റ്റ് ഒക്കെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?” ശ്രീ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.

​യാമിനി ലജ്ജയോടെ ഒന്ന് ചിരിക്കുക മാത്രം ചെയ്തു. യദുവാകട്ടെ, ശ്രീയുടെ തോളിൽ തട്ടി ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ നന്ദി പ്രകടിപ്പിച്ചു.

അന്ന് ബോട്ടിക്കിന്റെ ഉൾവശം ഒരു പഴയ തറവാടിന്റെ അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ശ്രീ മാറ്റിയിരുന്നു. മങ്ങിയ വിളക്കുകളും പുകയുന്ന കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ മണവും അവിടെ ഒരു പ്രത്യേക അനുഭൂതി നിറച്ചു.